درمىگذرى و يا آن كه به اميد و توكّل به تو از فقر و بيچارگى خود به درگاه تو شكايت دارد ، بىنياز مىكنى ؟ خداوندا كسى را كه جز تو بخشنده‌اى سراغ ندارد ، نااميد مگردان و كسى را كه غير از تو از هيچ كس رفع نيازش را نمىطلبد ، خوار مساز پس اى پروردگار بر محمّد و آلش درود و رحمت فرست و از من روى مگردان در حالى كه من با تمام وجودم به تو رو آورده‌ام و مرا از درگاهت محروم مساز در حالى كه من به تو دل بسته‌ام و دست رد به سينه‌ام مزن در حالى كه با ذلّت و خوارى در حضورت ايستاده‌ام زيرا كه تو خود را به رحمت و بخشش ستوده‌اى ! پس بر محمّد و آلش درود و رحمت فرست و مرا نيز مشمول عفو و رحمت خود بفرما و تو اى كه خود را به عفو و گذشت توصيف كرده‌اى پس از گناه من درگذر ، خداوندا اشك چشمم را مىبينى كه از ترس عذابت به رخسارم جارى است و طپش قلبم را مشاهده مىكنى كه از خوف و خشيت تو لرزان است و تو خود شاهدى كه اعضا و جوارحم از ياد هيبت تو به رعشه افتاده است ، تمام اينها به خاطر شرم از گناهانى است كه مرتكب شده‌ام و از اين رو صداى ناله‌ام به درگاه تو ضعيف شده و زبانم از مناجات با تو لال گشته است . » ( 1 ) اين بخش از دعاى امام عليه السلام از ايمان عظيم آن حضرت و توجه عميق وى به خداى تعالى حكايت دارد كه در تمام حالات و شئون خود و در همهء گرفتاريها و شدايدش به او پناهنده مىشود زيرا كه او منبع هر فيض و نعمت و خير است كه رحمت او همه جا را فرا گرفته و همه چيز را زير پوشش خود دارد ، امام عليه السلام مىنالد و به او متوسّل مىشود و تذلّل و خوارى مىكند و از درگاه او طلب بخشش و توبه و آمرزش دارد . اينك به بخش ديگرى از دعاى امام عليه السلام گوش مىسپاريم : « يا الهي فلك الحمد فكم من عائبة سترتها عليّ فلم تفضحني و كم من ذنب غطّيته عليّ فلم تشهرني و كم