( 1 ) « حمد و سپاس خداى را كه بر ما به وجود پيامبرش محمد - صلّى اللّه عليه و آله - منّت نهاد ، نه بر امّتهاى گذشته و در قرنهاى سپرى شده ؛ اين نعمت را به قدرت كاملهء خود به ما مرحمت كرده است قدرتى كه از انجام هيچ چيز عاجز نيست هر چند بزرگ باشد و هيچ چيز از حيطهء آن خارج نيست هر چند ظريف و لطيف باشد ، پس خداوند با علم نامتناهى خويش آن حضرت را خاتم پيغمبران براى همهء مخلوقات قرار داد و ما را براى امتهاى ديگر گواه ساخت كه منكر نبوّت شدند و با اين كه در ابتدا كم بوديم خداوند ما را به لطف و منّت خودش افزون گردانيد . پس بار خدايا بر محمد و آلش درود و رحمت بفرست زيرا او امين وحى تو و برگزيده و منتخب از ميان مخلوقات و بندگان توست ، او پيشواى رحمت و خير و كليد بركات تو بر بندگان است ، او بود كه براى اجراى امر رسالت تو خود را به زحمت انداخت و در شناساندن راه تو آن همه رنج و مكر دشمنان را به جان خريد ، و به خاطرهء اشاعهء دعوت مردم به توحيد تو دشمنى خويش را با خويشان مشرك و منكران دعوت ، آشكار كرد و به خاطر جلب رضاى تو از خويشاوندانش بريد و براى زنده كردن دين تو نزديكترين خويشان خود را كه به دين تو ايمان نياوردند از خود دور ساخت و بر آنها نفرين كرد و در راه رساندن رسالت تو خود را به مشقّت انداخت و خويشتن را دچار رنج و زحمت كرد و عمر خويش را با پند و نصيحت و تربيت كسانى كه دعوت تو را پذيرفته بودند صرف كرد ، و از محل اقامت خويش كه جاى انس و الفت او بود به شهرهاى غربت و دور از وطنش مهاجرت كرد و از زادگاه خويش به خاطر عزّت دين تو و برافراشتن پرچم توحيد دور شد ، تا در آنجا بر كافران پيروز شود و سرانجام به آنچه مىخواست رسيد ، دشمنان را منكوب كرد و آنچه دربارهء دوستان تو مىخواست بطور تمام و كمال به دست آورد ، با يارى خواستن از تو به دشمنان حمله برد و بر آنها پيروز شد ، در مهمترين شهر كافران ( مكه ) با آنان مبارزه كرد تا اين كه درستى امر تو