را بر آنان آشكار ساخت و با وجود اين كه مشركان به تصديق دين اسلام مايل نبودند ، با اين همه كلمهء توحيد تو را اعتلا بخشيد و آنان را به دين تو درآورد . پس خداوندا درجهء او را در بهشت رضوانت تا آنجا بالا ببر كه هيچ كدام از فرشتگان مقرب و پيامبران مرسل تو بدان جايگاه راه نداشته باشند و او را در ميان اهل بيت طاهرين و همچنين در بين امت مؤمنش از نظر حسن شفاعت معروف گردان و بيش از آن كه وعده داده‌اى به او مرحمت كن كه وعدهء تو انجام‌پذير است ، قول و پيمانت بطور كامل انجام مىگيرد ، اى كسى كه گناهان بندگان خود را به لطف خويش به چندين برابر حسنات تبديل مىكنى همانا تو صاحب فضل بزرگ و بخشش فراوانى . » ( 1 ) امام عليه السّلام بدانچه جدش رسول اكرم - صلّى اللّه عليه و آله - از مشقتها و رنجها در راه نشر اسلام و اعلاى كلمهء توحيد مشاهده فرموده ، اشاره مىكند ، از جملهء آن رنجها اين بود كه مشركان از قوم و قبيلهء او براى مبارزهء با او و فرونشاندن دعوت او ، دست بهم دادند و با وى اعلان جنگ كردند و پيامبر اكرم - صلّى اللّه عليه و آله - از ايشان دورى كرد و به افراد دور كه هيچ نسبتى با پيامبر نداشتند همانند عمار بن ياسر و سلمان فارسى و ابو ذر پيوست كه اينان از همه كس به آن حضرت نزديكتر و پيوسته‌تر بودند ، و از جمله رنجهايى كه پيامبر ( ص ) ديد مهاجرت آن حضرت به طايف و مدينه بود و گرفتاريهايى كه ديد و به انواع تلخيها از اذيّت و شكنجه كه در اين هجرت دچار شد اما خداى تعالى او را عزّت و نصرت بخشيد و امر او را آشكار و مقام او را بالا برد و به او عزّت داد و توانست با مشركان در ميان خانه‌هايشان بجنگد و سر و دندان آنها را درهم بشكند و اسلام را با نيروى خدادادى و قوت بازوى خود راست و استوار سازد و هيچ نيرو و قدرتى را ياراى مبارزهء با او نماند و اين بود همان پيروزى آشكاراى اسلام .