و روشن حركت كنند و ائمهء اهل بيت عليهم السلام نيز در پرتو همين راه و روش رسالت ، حركت كرده و با نژادپرستى مبارزه كردند و در برابر امتيازات جاهلى ايستادند و با كنيزان ، پس از آزادسازى و يا از طريق ملكيت ، پيش از آزادى ازدواج كردند كه اين خود اثر عميقى در نفوس مردم عرب داشت كه باعث بازگشتن آنها از طرز نگرش جاهلى خود شد . مورّخان مىگويند : موقعى كه امام حسين عليه السلام با بانو شاه زنان ازدواج كرد و از او پرچم هدايت ، امام زين العابدين عليه السلام به دنيا آمد و مردم عرب متوجّه كمال و برازندگى ذاتى او شدند ، قريش به ازدواج با كنيزان « امّ ولد » رو آوردند « 1 » و جالب است كه مبرّد راجع به مردى از قبيلهء قريش كه مادرش كنيز بوده است نقل مىكند ؛ مىگويد : من با سعيد بن مسيّب مجالست داشتم ، روزى به من گفت : « دائيهاى تو كيستند ؟ . . . » « مادر من ، كنيز است . » سعيد ، با شنيدن اين سخن روى گرداند و آن مرد در نظرش خوار و بىمقدار آمد اما آن مرد چون باهوش بود به دنبال فرصتى ماند تا اين كه روزى سالم بن عبد اللّه بن عمر كه از برجسته‌ترين شخصيتهاى قريش بود و مادرش هم كنيز بوده است بر سعيد وارد شد و با وى به گفتگو پرداخت و بعد كه خداحافظى كرد و رفت آن مرد ، رو به سعيد كرد و گفت : « عمو ! اين مرد ، كه بود ؟ » سعيد برآشفت و فرياد زد و گفت : « سبحان اللّه ! ! آيا تو براستى چنين مرد بزرگى را نمىشناسى اين سالم بن عبد اللّه بن عمر بن خطاب بود . . . » آن مرد فورا پرسيد : « مادر وى كيست ؟ »

--> ( 1 ) تاريخ دمشق .