و احرام خود را گشود و آن را عمره قرار داد ؛ زيرا نمىتوانست حج خود را به پايان برساند از ترس اينكه مبادا در مكه دستگير و به نزد يزيد ، فرستاده شود « 1 » اين مطلب خالى از تأمل نيست ؛ زيرا كسى كه از حج بازداشته مىشود ، بنابر آنچه فقها گفته‌اند ، گشودن احرامش به قربانى كردن است ، نه اينكه حج را به عمره بازگرداند كه اين امر ، موجب بيرون آمدن از احرام حج نمىشود . آنچه بيان كرديم را دو روايت تأييد مىكند كه آنها را شيخ حرّ عاملى در وسائل الشيعة ، كتاب حج ، باب « جايز بودن عمره مفرده در ماه‌هاى حج « 2 » و رفتن به هر جا كه مىخواهد » آورده است . آن دو روايت عبارتند از : ( 1 ) الف « ابراهيم بن عمر يمانى » از امام صادق عليه السّلام روايت كرده كه از آن حضرت ، در مورد شخصى كه در ماه‌هاى حج براى عمره خارج شود و سپس به سوى وطنش برگردد سؤال شد ، فرمود : اشكالى ندارد ، حتى اگر در آن سال به حج برود و حج افراد به جاى بياورد - كه نيازى به قربانى ندارد - همانا حسين بن على عليه السّلام روز ترويه به سوى عراق حركت كرد در حالى كه عمره مفرده به جاى آورده بود . ( 2 ) ب - « معاوية بن عمار » مىگويد : به امام صادق گفتم : فرق عمره تمتع و عمره مفرده در چيست ؟ فرمود : عمره تمتع به حج مربوط و متصل است اما عمره مفرده كه انجام شد ، مىتوان هر جا رفت ، همانا حضرت حسين عليه السّلام در ذيحجه ، عمره مفرده به جاى آورد سپس روز ترويه در حالى كه مردم به منى مىرفتند او به عراق رفت ، به جاى آوردن عمره مفرده در ذيحجه براى كسى كه

--> ( 1 ) شيخ مفيد ، الارشاد 2 / 67 ، و شيخ طبرسى آن را در اعلام الورى ، ص 227 ذكر نموده است . ( 2 ) ماه‌هاى : شوال ، ذىقعده و ذيحجّه را ماه‌هاى حج گويند ( مترجم ) .