استقبال مىنمود ، بدون اينكه هيچ‌گونه نشانه‌اى از نشانه‌هاى ضعف و درماندگى بر او ظاهر شود و هرگاه فاجعه‌اى صبرشكن بر او وارد مىشد ، لبانش به سخن ايمان عميقى كه از برجسته‌ترين ذاتيات آن حضرت گرديد ، باز مىشدند و مىگفت : « هوّن ما نزل بى انّه به عين اللّه . . . ؛ بودن در ديد خداوند ، آنچه بر من وارد شده است را آسان كرده است » . ( 1 ) اين ايمان ، همان راز اعجاز و سرّ جاودانگى در كار حسين است كه با نمونه‌هاى والايش مدرسه‌اى براى نسلها باقى مىماند تا راه را براى آنها روشن كند و عطيه‌اش را فراوان گرداند ، ، در حالى كه همچنان سخاوتمندانه ، سرچشمه‌هاى خير و اصلاح را جوشان سازد تا آنگاه كه خداوند ، زمين و آنچه را كه بر آن است ، وارث شود . ( 2 ) روز طف ، به حق ، صحنه‌اى از ارزشهاى والايى بود كه با وفادارى و اخلاص و از خودگذشتگى تميّز پيدا كرد . اين روز ، اختصاصى به مسلمانان يا گروهى از آنها ندارد بلكه متعلّق به همهء ملتهاى جهان و مردم روى زمين است كه با الهام و بينش و آزادگى ، آنان را از بند بندگى و بردگى بيرون مىكشد . ( 3 ) رسالت حسين ، پيروز شد و همراه با يارانش ، در عرف جامعهء انسان ، به عنوان نخستين پرچمداران حق و عدالت ميان مردم جاى گرفت كه ديگر ، چيزى بلندتر و اعجاب‌انگيزتر از اين پيروزى وجود ندارد . ( 2 ) ( 4 ) هنوز روز طف ، با سوگها و اندوههايش به پايان نرسيده بود كه مردم ، با