( 1 ) هنگامى كه تصميم حضرت حسين عليه السّلام و عزم وى بر ترك حجاز و حركت به سوى كوفه منتشر شد ، جمعى از اهل بيت و شيعيانش بر او دل سوختند و عده‌اى از صاحبان طمعهاى سياسى ، رياكارانه همچون « عبد اللّه بن زبير » براى وى اظهار اخلاص نمودند و يا چون « اشدق » از ترس اينكه حكومت اموى سرنگون شود براى خارج شدن وى دلسوزى نمودند . آنها امام را برحذر داشتند و از برگشتن اهل كوفه و خيانت آنان نسبت به وى ترسيدند ، آن‌گونه كه قبلا نسبت به برادرش خيانت ورزيدند و به وى پيشنهاد كردند كه به سوى اين منطقه نرود و به آن نزديك نشود . ( 2 ) همچنين ، جمعى از عمّال حكومت و دنباله‌روان آن ، از ترس لطمه خوردن حكومت اموى و فروپاشى آن ، از خروج وى انتقاد نمودند . جمعى از مخالفان اهل بيت در بسيارى از زمانها نيز گفتارى همچون گفته‌هاى آنان داشته‌اند كه نظريات هر دو گروه بدين شرح مىباشد . ( 3 ) دلسوزان « دلسوزان » از شيعيان امام حسين و اهل بيت وى ، دلهايشان در اندوه و غم حركت امام از حجاز مىسوخت و با زبان عاطفه سخن مىگفتند و به چيزى مىانديشيدند كه امام در انديشهء آن نبود . آنان به وى پيشنهاد ترك مخاصمه با حكومت و بيعت با يزيد مىكردند تا آن حضرت از شر وى