داد تا از بصره خارج شود و در خانه‌اش ، آن گونه كه خداوند به وى دستور داده است ، آرام گيرد . ( 1 ) هنگام رفتن آن حضرت ، صفيه گفتارى را كه در استقبال از آن حضرت بر زبان آورده بود ، تكرار كرد ، پس آن حضرت به وى فرمود : « اگر من قاتل عزيزان بودم ، كسانى را كه در اين خانه وجود دارند ، مىكشتم » . در آن حال ، حضرت به درهاى قفل‌شدهء اطاقها اشاره مىكرد كه بسيارى از زخميان و ديگر افراد از اعضاى توطئه در آنجا بودند كه عايشه آنها را پناه داده بود . كسانى كه همراه امام بودند ، مىخواستند آنها را مورد تعرض قرار دهند ، ولى امام به شدّت مانع آنها شد و بدين گونه دشمنان و مخالفانش را مورد عفو قرار داد . ( 2 ) امام ، عايشه را با وضعى مناسب ، روانه كرد و جمعى از زنان را در لباس مردان ، همراه وى فرستاد تا آن گونه كه خداوند به وى دستور داده بود ، در خانه‌اش آرام گيرد . عايشه ، در حالى از بصره حركت كرد كه خانواده‌هاى فراوانى را عزادار ، اندوهگين و سوگوار بر جاى گذاشته بود . ( 3 ) « عمير بن اهلب ضبى » كه از ياران عايشه بود ، مىگويد : لقد اورثتنا حومة الموت آمنا * فلم تنصرف الا و نحن رواء اطعنا بنى تيم لشقوة جدنا * و ما تيم الا اعبد و اماء « 1 » « مادرمان ، صحيفهء مرگ را برايمان به ارث گذاشت و از جاى خود دور نشد مگر در حالى كه ما چون ريسمان شده بوديم » . « از خاندان تيم ، به سبب تلاش بدبختانه‌مان ، پيروى كرديم در حالى كه

--> ( 1 ) مروج الذهب 2 / 370 .