( 1 ) حوادث هولناك ، يكى در پى ديگرى ، به وقوع مىپيوست و بعضى از آنها نتيجهء آن ديگرى مىبود تا آنجا كه به شهادت امام امير المؤمنين عليه السّلام و عدم اطاعت از فرزندش حسن عليه السّلام و پيروزى نيروهاى كينه‌توز بر اسلام ، منجر شد كه به صورتى موضوعى و با شيوه‌اى بىطرفانه به تفصيل آنها خواهيم پرداخت . ( 3 ) ( 2 ) امويها ، با شيوه‌هاى حيله‌گرانه و به كارگيرى روشهاى ديپلماسى نيرنگ‌مآبانه توانستند بر قدرت ، مسلّط شوند و در صحنهء مملكت اسلامى ، دولت اموى ظاهر گردد كه رهبر آن پيشواى امويان ، « معاوية بن ابى سفيان » فرمانده نخست همهء عمليات جنگى مخالف اسلام بوده كه در زمان درخشش انقلاب معلّم و پيشواى انسانيّت ؛ حضرت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و اعلام دعوت خلّاقهء آن حضرت با هدف پيشرفت بينش اجتماعى و پايه‌ريزى اجتماعى بر اساس عدالت و مساوات ، با وى به ستيز برخاسته بود . ( 3 ) امّت اسلامى ، همچون طعمه‌اى در ميان چنگالهاى امويان گرفتار آمد و در برابر حكومت رعب و وحشتى شديد ، تسليم گرديد كه در آن كينه‌ها و دشمنيها بر ضد ارزشهاى امّت و پايه‌هاى فكرى و اجتماعى آن ، سربلند كرده و براى نابودى آنچه اسلام در زمينه‌هاى اقتصادى ، سياسى و فكرى ، محقق ساخته بود ، دست به كار گرديده بودند . ( 4 ) سياست اموى ، به برنامه‌ريزى هولناكى دست زد تا اساس وجودى امّت را نابود سازد و ذخيره‌هاى معنوى و فكرى آن را ريشه‌كن نمايد كه از فجيع‌ترين