و بيرحمانه‌ترين تصميمات سياسيش ، مواردى به اين شرح بوده است : ( 1 ) الف - ناچيز شمردن ارزش اهل بيت كه خود محور بينش اجتماعى در اسلام و عصب حسّاس در كالبد امّت بودند و روح پويايى و پيشرفت را در امّت ، مىدميدند . قدرت حاكم ، همهء دستگاههاى سياسى ، اقتصادى و ديگر امكانات خود را براى دور كردن دلهاى مسلمين از اهل بيت و تحميل دشمنى با آنان بر زندگى اسلامى ، به كار بردند تا اين دشمنى با اهل بيت را جزئى جداناشدنى از اسلام قرار دهند و در اين راه ، دستگاههاى تعليم و تربيت و دستگاههاى وعظ ، ارشاد و ديگر وسايل را به كار گرفتند و سبّ عترت بر بالاى منابر را فريضه‌اى واجب قرار دادند كه عدم انجام آن ، موجب مؤاخذه و اعمال شديدترين كيفرها در مورد كسى كه در اين خصوص اهمال مىنمود ، مىگرديد ! ( 2 ) ب - نابود كردن عناصر روشنفكر در اسلام كه با هدايت و واقعيت آن ، تربيت يافته بودند و روان كردن بزرگان اسلام به سوى اعدامگاهها ، آن گونه كه در مورد « حجر بن عدى ، ميثم تمار ، رشيد هجرى ، عمر بن حمق خزاعى » و امثال آنان عمل شد ، آنها كه داراى قدرت روشنگرى اجتماعى و توانايى نگهدارى امّت از انحراف و حركت در راههاى ناصواب بودند و نظام حاكم در ريختن خون آنان به بهانهء اينكه آنها دست از اطاعت برداشته و از جماعت جدا گشته‌اند ، متوسل گرديد ، در حالى كه اين امر ، به شكلى عارى از حقيقت بوده است و آنان جهت‌گيرى سياسى را در اصطكاك با دين و در برخورد با منافع امّت يافتند و نظام حاكم را به انتخاب راه راست و عمل به توازن و خوددارى از زيان رساندن به منافع اجتماع ، دستور دادند و به خاطر همين امر بود كه خونهاى آنان را مباح دانست .