همهء ملتهاى زمين ، به دست خواهد آورد و سقوط دولتهاى بزرگ در برابر حركت مقدس اسلامى را ، در نظر آورد و اين مطلب را به مسلمين اطلاع داد . آنان به عنوان بخشى از عقيدهء خود ، آن را باور داشتند ؛ همچنانكه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله از عالم غيب آنچه را كه امتش از فتنه و تفرقه ، بدان خواهد رسيد ، دريافت . و لذا به شدت ، احتياط را رعايت فرمود و ذخيره‌اى براى امتش در نظر گرفت كه هر دردى را درمان مىبخشيد و هر اختلافى را پايان مىداد و آن اين بود كه امامت عترت پاك از اهل بيت خود را به اطلاع امّت رسانيد ، آنان كه خداوند ، پليدى را از آنها دور ساخت ، آنان را پاك گردانيده بود ، اين اقدام به انگيزهء عاطفه و يا محبت نبود ، زيرا جايگاه نبوت ، بالاتر از آن است كه در برابر هر عاملى از عوامل محبت و ديگر اعتبارات مادى ، تأثير بپذيرد . ( 1 ) سخنان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله در فضيلت عترت ، به حدّ تواتر رسيد و هيچ‌يك از مسلمين ، در مورد آنها شك و ترديدى نداشت ، زيرا آن حضرت ، اهل بيت را با كتاب خدا مقارن ساخت ، آن كه باطل نه از پيش رو و نه از پشت سر به سوى آن نمىآيد و آنان را كشتيهاى نجات و ايمنى بندگان قرار داد بخصوص كه سرور عترت ، حضرت امام امير المؤمنين عليه السّلام - بنا به سخنان مؤكد پيامبر - برادر ، نفس آن حضرت ، باب مدينهء علم و قاضىترين افراد امّتش مىباشد و على عليه السّلام نسبت به پيامبر صلّى اللّه عليه و آله مانند هارون نسبت به موسى بود و فرمود : « من كنت مولاه فهذا على مولاه » . « هر كس را كه من مولا بوده‌ام ، اين على مولاى اوست » . . . ( 2 ) ولى آن قوم ، جمع شدن نبوّت و خلافت در يك خانواده را ، دوست نداشتند و نصوص را تأويل نمودند و خلافت را از اهل بيت نبوّت ، معدن حكمت و محل فرود وحى ، دور ساختند و امّت را از بهره‌مند شدن از سايهء