كه به اختيارشان هركجا خواهند جارى مىشود كه آن بندگان نيكو به عهد و نذر خود وفا مىكنند و از مهر خدا در روزى كه شرّ و سختيش همهء اهل محشر را فراگيرد ، مىترسند » . ( 1 ) عموم مفسران و محدثان روايت كرده‌اند كه اين آيه ، در حق اهل بيت عليهم السّلام نازل شده « 1 » و سبب آن اين است كه حسن و حسين عليهما السّلام بيمار شدند ، پس جدشان حضرت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به همراه جمعى از اصحابش به عيادت آنان رفت و از على خواستند كه هرگاه آنها از بيمارى شفا يافتند ، براى خدا روزه‌اى را نذر كنند . پس امير المؤمنين نذر كرد كه سه روز ، روزه بگيرد و حضرت صديقه عليها السّلام از وى متابعت نمود و خادمه‌اش فضه نيز در اين مورد از ايشان متابعت كرد و هنگامى كه حسنين از بيمارى شفا يافتند ، همگى روزه گرفتند و در آن هنگام امام ، چيزى از طعام نداشت تا آن را براى آنها افطارى قرار دهد ، پس آن حضرت عليه السّلام صاع جو را قرض گرفت و حضرت صديقه در روز اوّل ، يك صاع از آن را آرد كرد و نان پخت و هنگامى كه وقت افطار فرا رسيد ، ناگهان مسكينى در خانه را زد و از آنان طعامى طلب نمود ، آنان همگى قوتشان را به آن مسكين دادند و روزهء خود را ادامه دادند و جز آب چيزى را تناول نكردند . ( 2 ) روز دوم ، پارهء تن پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به آماده كردن طعام پرداخت كه مايهء اصلى آن نان جو بود و هنگام فرا رسيدن وقت غروب ، يتيمى كه گرسنگى وى را رنج داده بود ، از آنان كمك خواست و آنها همگى قوت خود را به وى دادند و به غير از آب ، چيزى نخوردند .

--> ( 1 ) فخر رازى ، تفسير 30 / 240 . واحدى ، اسباب النزول ، ص 296 . نيشابورى در تفسير سورهء هل اتى » . روح البيان 10 / 268 . الدر المنثور . ينابيع المودة 1 / 279 . الرياض النضرة 2 / 180 و 208 . مقريزى ، امتاع الاسماع ، ص 502 .