گريه افتاد و با دل‌سوختگى مىگفت : « خداوندا ! تو بر من و بر آنها شاهد هستى كه من آنان را به ظلم هيچ‌يك از بندگانت فرمان نداده‌ام و نه به ترك حقّت . . . » . سپس فورا او را معزول ساخت . « 1 » و مورخان نمونه‌هاى فراوانى از انواع عدالت آن حضرت ميان مردم نقل كرده‌اند كه همانند آنها در همهء ادوار تاريخى مشاهده نشده است . ( 1 ) وحدت امّت امام ، رنج فراوان و سختى بسيار تحمل كرد تا صفهاى امت را وحدت بخشد و كلمهء الفت و محبت را ميان فرزندان امت گسترش دهد و الفت اسلامى را از نعمتهاى بزرگ خداوند بر اين امت دانسته و فرموده است : « خداوند سبحان بر گروهى از اين امت منّت نهاد به آنچه ميان آنان از ريسمان اين الفت قرار داده كه در سايهء آن رفت و آمد مىكنند و به كنار آن پناه مىجويند ، اين نعمتى است كه هيچ‌يك از آفريدگان ، قيمتى براى آن نمىشناسد ، زيرا آن از هر ارزشى برتر و از هر اهميّتى والاتر است » « 2 » . ( 2 ) امام ، با هر كسى كه دعوت به تفرقه و اختلاف مىنمود ، مبارزه كرد و بنا به تعبير وى ، دستور داد تا شمشير در برابر صورتش كشيده شود . همچنين ، حضرتش با عصبيّت كه از عوامل تفرقه و دشمنى ميان مردم بود ، مقاومت به خرج مىداد ولى براى مكارم اخلاق ، دعوت به تعصب مىكرد آنجا كه آن حضرت عليه السّلام مىفرمايد : « پس اگر چاره‌اى جز تعصب نيست ، تعصب شما

--> ( 1 ) العقد الفريد 1 / 211 . ( 2 ) محمد عبده ، شرح نهج البلاغه 2 / 154 .