دوستانه بوده و سبب آن به اين بر مىگشت كه « عاصم بن عمر » شراب خورد و حضرت حسين در اين مورد بر عليه او در مجلس قضاوت در روزگار عثمان ، شهادت داد و حد بر او جارى شد و اين امر ، دشمنى متقابل ميان دو خاندان را باعث گرديد « 1 » . ( 1 ) كشته شدن عمر سخن در مورد خلافت عمر را به درازا نمىكشيم و سيرت وى را به طور گسترده بازنمىگوييم و سخنى از آنچه از وى بر جاى مانده است نمىگوييم خصوصا از فتواهايى كه از وى صادر شده و بعضى از آنها اجتهاد در برابر نص بوده است ، همچون تحريم متعه و غير آن ، از همهء آنها به چيزى اشاره نمىنماييم ؛ زيرا در چنين مباحثى بنا را بر ايجاز نهاده‌ايم و اينكه به بعضى از حوادث گذشته اشاره‌اى نموديم ، بدين سبب بوده كه اين حوادث ، تصويرى از زندگى اجتماعى و فكرى است كه امام حسين عليه السّلام در آن روزگار در آن به سر برده و نيز بر زندگى آن حضرت پرتوافكنى مىنمايد . ( 2 ) به هر صورت ، آنچه براى ما مهم است اينكه به كشته شدن عمر و حوادث مهم همزمان آن اشاره‌اى داشته باشيم ؛ زيرا بعضى از راويان ، كشته شدن وى را نتيجهء توطئه‌اى مىدانند كه امويان براى رها شدن از حكومتش ترتيب داده بودند تا خود بر مسلمين مسلط شوند « 2 » .

--> ( 1 ) المنمق فى اخبار قريش ، ص 397 . ( 2 ) از طرفداران اين نظريه ، استاد علائلى مىباشد كه در كتاب سمو المعنى فى سمو الذات ، ص 34 ( چاپ دوّم ) به آن اشاره نموده است .