( 1 ) حكومت عمر ابو بكر ، خلافت بعد از خود را براى عمر آماده نمود و او آن را به سهولت و آسانى بدون اينكه با هيچ زحمت و مشكلى روبه‌رو گردد ، عهده‌دار شد و با مشتى آهنين حكومت را قبضه نمود و كشور را با خشونت و سختگيرى شديد اداره نمود تا آنجا كه اكابر صحابه از ديدار با وى بيمناك شدند ؛ زيرا چوب‌دستيش - آن گونه كه مىگويند - از شمشير حجّاج ، ترسناكتر بود به طورى كه ابن عباس با وجود جايگاه بلند و روابط محكمى كه با وى داشت ، نتوانست نظر خود را در مورد جايز بودن متعه تا قبل از وفات عمر ، چيزى بيان كند و تا آنجا كه حتى خانواده و فرزندانش از وى مىترسيدند و هيچ‌يك از آنان نتوانست اراده‌اش را بر او تحميل كند . در اينجا به اختصار به بعضى از شيوه‌هاى سياسى عمر اشاره مىكنيم : ( 2 ) سياستهاى مالى عمر منابع تاريخ اسلامى متفقند كه عمر در سياستش از شيوهء ابو بكر عدول نمود و در بخشش ميان مسلمين ، مساوات را رعايت نكرد ، بلكه بعضى از آنان را بر بعضى ديگر ترجيح داد و در زمان خلافت ابو بكر نيز به وى پيشنهاد كرده بود كه از سياستش عدول نمايد ، ولى او نپذيرفت و گفت : « خداوند كسى را بر ديگرى برترى نداده ولى فرموده است : صدقات براى فقرا و مساكين است و قومى را بر قوم ديگر مخصوص ندانسته است « 1 » » .

--> ( 1 ) شرح نهج البلاغه 8 / 111 .