امتها را پيش از طلوع و درخشش نور اسلام ، مورد شرح قرار داد كه در چه وضعى از ستيز با يكديگر ، انحطاط ، سستى خردها و فرومايگى انديشه‌ها بودند ، خصوصا در جزيرة العرب دچار ذلّت و خوارى بودند و بر لبهء گودالى از آتش قرار داشتند كه هر نوشنده‌اى آن را مزه مىكرد و هر طمعكارى بدان چشم داشت ، هر شتابنده‌اى از آن بهره مىگرفت و در زير پاى هر رونده‌اى لگدمال مىشد و در زندگى اقتصاديش تا بدان حد از انحطاط رسيد كه اكثريت غالب ، پوست جانور و مردار مىخورد و گنداب مىنوشيد و با اين حالت دردناك ، در بندهاى فقر همچنان به خود مىپيچيد تا اينكه خداوند آنان را به وسيلهء پيامبر و رسولش صلّى اللّه عليه و آله نجات بخشيد و آنها را به سوى واحدهاى تمدن ، پيش راند و ايشان را سروران امتها و ملتها قرار داد و چه عظيم است فضل آن حضرت بر عرب و بر همهء مردم . . . ( 1 ) سرور زنان عليها السّلام به فضيلت عموزاده‌اش حضرت امام امير المؤمنين عليه السّلام و جهاد درخشانش در يارى اسلام و دفاع از كيان آن اشاره فرمود در زمانى كه مهاجرين از قريش در رفاه زندگى ، مطمئن و در امان بودند و هيچ نقشى در يارى رساندن به دعوت اسلامى نداشتند بلكه به تعبير آن حضرت ، هنگام مصاف ، پاى به فرار مىنهادند و از نبرد مىگريختند . و نيز در مورد اهل بيت ، منتظر فرصتى بودند و پيش آمدن حوادث براى آنها را توقع داشتند . ( 2 ) آن حضرت عليها السّلام در خطابه‌اش تأسف فراوان خود را از دگرگونى و انحراف مسلمين و پاسخگويى به انگيزه‌هاى هوا و غرور ، اظهار داشت و پيشگويى نمود كه آنان با چه حوادث سهمگين و فجايع دردناكى روبه‌رو خواهند شد ، در نتيجه خطاها و انحراف آنان در برابر آنچه خداوند برايشان خواسته بود كه به عترت ، تمسك جويند . و پس از آنكه اين مطالب درخشان را بيان فرمود ، به محروم شدن