( 1 ) 4 - منطقى كه ابو بكر در مورد حقانيت مهاجرين از قريش در خلافت به آن استناد جست ، اين بود كه آنها از نظر خويشاوندى به رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله نزديكتر و از ديگران به وى خويشاوندتر بودند و اين معيار در كاملترين وجه و تمامترين جنبه‌هايش در اهل بيت صلّى اللّه عليه و آله فراهم مىباشد ؛ زيرا آنان از همهء مردم به آن حضرت ، نزديكتر و خويشاوندتر بودند و چه گويا و شايسته است فرمودهء حضرت امام امير المؤمنين عليه السّلام كه فرمود : « احتجوا بالشجرة و اضاعوا الثمرة » . « آنها درخت را حجت قرار دادند و ثمره را ضايع نمودند » . ( 2 ) و آن حضرت عليه السّلام ابو بكر را با اين گفتهء خود مورد خطاب قرار داد و فرمود : فان كنت بالقربى حججت خصيمهم * فغيرك اولى بالنبى و اقرب و ان كنت بالشورى ملكت امورهم * فكيف بها و المشيرون غيّب « اگر تو خويشاوندى را در برابر معارضان حجت قرار داده‌اى ، غير از تو ، به پيامبر شايسته‌تر و نزديكتر باشد » . « و اگر با شورا بر امور آنان مسلط شدى ، اين چگونه باشد در حالى كه افراد مورد مشورت ، غايب بوده‌اند ؟ » . ( 3 ) و « كميت » مىگويد : بحقكم أمست قريش تقودنا * و بالفذ منها و الرديفين نركب و قالوا ورثناها أبانا و امنا * و ما ورثتهم ذاك أم و لا أب