در برابر حكم آن حضرت ، مطيع نخواهند بود و به تسلط وى ، رضايت نخواهند داد ؛ زيرا وى افراد آنان را كشته و سرهاى بزرگانشان را درو كرده بود . ( 1 ) « عثمان بن عفان » به امام مىگويد : « چه كنم اگر قريش شما را دوست نداشته باشند در حالى كه شما در روز بدر ، هفتاد مرد از آنها را كشته بوديد كه چهره‌هايشان چون گوشواره‌هاى طلا بودند ، بينىهايشان پيش از لبهايشان بر خاك ماليده مىشد » « 1 » . ( 2 ) عثمان ، ميزان رنج و اندوه قريش را بر كسانى كه از آنها در واقعهء بدر كشته شده بودند ، بيان مىكند ، از مردانى كه چهره‌هايشان به سبب شادابى و زيباييشان شبيه گوشواره‌هاى طلا بودند كه بينىهايشان به خوارى پيش از لبهايشان بر زمين افتاد و بدون شك آنها معتقد بودند كه امام عليه السّلام همان كسى است كه مردانشان را كشت و آنها خواهان انتقام خونهايى بودند كه آن حضرت ريخته بود . ( 3 ) « كنانى » در تشويق قريش به انتقام گرفتن از امام و خونخواهى از وى مىگويد : فى كل مجمع غاية اخزاكم * جذع ابر على المذاكى القرح للّه دركم أ لمّا تذكروا * قد يذكر الحر الكريم و يستحى هذا ابن فاطمة الذي افناكم * ذبحا بقتلة بعضه لم يذبح اين الكهول و اين كل دعامة * فى المعضلات و اين زمن الابطح « 2 »

--> ( 1 ) شرح نهج البلاغه 9 / 22 - 23 . ( 2 ) شرح نهج البلاغة .