بهترين وسيله براى حفظ موقعيت اين است كه همهء اصحاب خود را براى نبرد با روميان بفرستد تا پايتختش از آنها خالى شود و امر خلافت ، به سهولت و آسودگى براى ولىّ عهدش حضرت امير المؤمنين عليه السّلام صورت گيرد . پس به بزرگان مهاجرين و انصار در اين مورد دستور داد كه بنا به گفتهء مورخان ، ابو بكر و عمر ، ابو عبيدهء جراح و بشير بن سعد « 1 » از جمله آنان بودند و « اسامة بن زيد » را كه جوانى كم سن و سال بود ، بر آنها فرماندهى داد و اين اعزام در سال يازدهم هجرت ، چهار شب از صفر مانده بود . ( 1 ) پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به اسامه فرمود : « به سوى محل كشته شدن پدرت حركت كن و اسبان را بر آن سرزمين بران كه من تو را بر اين سپاه فرمانده ساخته‌ام ، پس هنگام صبح بر اهل أبنى « 2 » بتاز و بر آنها خشم بگير و به سرعت حركت كن تا پيش از خبرها برسى ، پس اگر خداوند تو را بر آنها پيروزى داد ، ماندن در ميان آنها را اندك ساز و همراه خود ، راهنمايانى بردار و جاسوسان پيشقراولان را پيش از خود بفرست . . . » . ( 2 ) روز بيست و نهم صفر ، سپاه خود را ديد كه دچار تمرّد گشته است ؛ زيرا بزرگان صحابه به يگانهاى نظاميشان نپيوسته بودند . پس وى از اين امر ناراحت شد و با وجود بيمارى شديدى كه داشت ، خارج شد و آنان را به حركت تشويق نمود و شخصا پرچمى را براى اسامه بست و به او فرمود : « با نام خدا و در راه خدا نبرد كن و با آنها كه به خدا كافر شده‌اند ، كارزار نما . . . » .

--> ( 1 ) كنز العمال ج 10 / 570 . ابن سعد ، طبقات 4 / 66 . تاريخ الخميس 2 / 154 . ( 2 ) « أبنى » به ضم همزه و سكون باء سپس نون مفتوح كه بعد از آن الف مقصوره باشد ، منطقه‌اى است در بلقا از سرزمين سوريه ميان عسقلان و رمله در نزديكى موته واقع است كه زيد بن حارثه و جعفر بن أبي طالب در آنجا به شهادت رسيدند .