( 1 ) فاجعهء بزرگ اسلام امام حسين عليه السّلام در اوان كودكى و دوران خردسالى ، در كنف جدّش پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله زندگى كرد . آن حضرت ، باران عطوفتش را بر او فرود مىآورد و او را با مهربانى سرشارش به فيض مىرساند و در قرار دادن وى در جهت صحيح و استوار ساختن او مىكوشيد تا اينكه ادراكات وى گسترش يافت و سرشتهايش رشد كرد ، در حالى كه او همچنان در اوان خردسالى بود . ( 2 ) اين دورهء كوتاهى كه همراه جدّش زندگى كرد ، از مهمترين و برجسته‌ترين دورانها در همهء تاريخ اسلامى بود ؛ زيرا پيامبر صلّى اللّه عليه و آله در اين دوره اركان دولتش را محكم ساخت و آن را بر اساس علم و ايمان بنا كرد و سپاهيان شرك را هزيمت داد و پايه‌هاى الحاد را در هم كوبيد و اسلام با ساعدى قوى و بازويى نيرومند ، بر پاى خود ايستاد و پيروزيهاى درخشان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و يارانش ، پىدرپى صورت گرفت و مردم دسته دسته به دين خدا وارد شدند و حكم اسلامى در بيشتر مناطق جزيرة العرب امتداد يافت . ( 3 ) در گرماگرم اين پيروزيهاى درخشان ، پيامبر صلّى اللّه عليه و آله احساس كرد كه زندگيش پايان يافته و روزهاى حياتش به سر آمده است ؛ زيرا آن حضرت آنچه را بر عهده داشت ، ادا نمود و دين عظيمش را برپا نمود كه اقداماتش را در هدايت انسان