نموده بودى كه آفرينش مرا ابداع فرمودى از آبى كه جريان مىيابد و مرا در تاريكيهاى سه‌گانه ميان گوشت ، خون و پوست جاى دادى ، مرا بر خلقتم گواه نساختى « 1 » و از امرم چيزى را به من محوّل نساختى . ( 1 ) پروردگارا ! نعمتى را جدا از ديگر نعمتها براى من قرار ندادى و انواع معيشتها و اقسام روزيها با منّت عظيم بزرگت بر من ، روزيم دادى و به احسان پيشين خود به من تا آنگاه كه همهء نعمتهايت را بر من تمام كردى و همهء بلاها را از من دور ساختى ، جهل و گستاخيم بر تو مانعت نگشت كه مرا رهنمون سازى به سوى آنچه مرا به تو نزديك كند و مرا به آنچه به تو نزديكم سازد ، موفق ساختى ، پس هرگاه تو را فراخواندم ، مرا پاسخ گفتى و هرگاه فرمان تو را بردم ، سپاسم گفتى و اگر تو را سپاس گفتم ، مرا افزون دادى « 2 » . ( 2 ) همهء آن براى اين است كه نعمت و احسانت را نسبت به من كامل گردانى ، پس منزّه هستى ، منزّهى ، اى آغازگر بازآفرين ! اى ستودهء با شكوه ! نامهايت پاك و نشانه‌هايت عظيم است ، پس كدام نعمتهايت را به شمار آورم ، پس از آن ، مرا كامل و درست به سوى دنيا خارج ساختى براى آنچه از هدايت پيش از من بوده و مرا كودكى خردسال در گهواره حفظ كردى و از غذا ، شيرى گوارا به من روزى دادى و دلهاى مادران گيرنده در بغل را بر من مهربان ساختى و مادران مهربان را سرپرست من قرار دادى و مرا از پيشامدهاى جنّيان نگهداشتى و از زيادى و كمى ، سلامت بخشيدى ، پس بلند مرتبه‌اى اى رحيم ! اى رحمان ! تا اينكه سخن گفتن آغاز نمودم و نعمتهاى فراوان را بر من كامل گردانيدى و مرا پرورشى افزون در هر

--> ( 1 ) يا به خلقتم مرا رسوا نساختى ( خ ل ) . ( 2 ) آن حضرت عليه السّلام به فرمودهء خداى تعالى در سورهء ابراهيم آيهء هفتم اشاره مىنمايد كه مىفرمايد : لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ ، « اگر سپاس گوييد ، شما را افزون مىبخشم » .