پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم كينه و دشمنى داشتند و به همهء آنچه آن حضرت از هدايت و رحمت براى مردم آورده بود ، كفر مىورزيدند . ( 1 ) امام ، آن سبط پيامبر ، يورش جاهلى بر جهان اسلام و آنچه را كه از خطرهاى سهمگين به عقيدهء اسلامى رسيده و بازگشت ارتجاعى و ارتداد كامل و دور شدن مسلمين از عقيده و دينشان را خبر مىداد ، ديده و مشاهده كرده بود كه حكومت اموى در حركت خود ، كوشا و در سياستش براى ريشه‌كن ساختن اين دين و نابودى اركان و پايه‌هايش ، جدى بود ، در حالى كه مسلمين به شكل فجيعى بر اثر ترس و وحشتى كه در ميان آنها منتشر گرديده و آنچه را سياست اموى از خيانت و غدر به آنها تزريق كرده بود ، سست شده بودند ، نه صداى اصلاح طلبى به گوش مىرسيد و نه طلبى براى جنگ نواخته مىشد . نه مانع و نه بازدارنده و نه هشداردهنده‌اى در برابر نقشه‌هاى هولناك حكومت طاغوتى براى دور ساختن مسلمين و اجبار آنان بر آنچه نمىخواستند ، وجود داشت . ( 2 ) امام مشاهده كرد كه وى تنها مسئول در برابر خداوند و در برابر نسلهاى امت خواهد بود ، اگر نسبت به اين اوضاع ناپسند ، موضعى منفى اتخاذ كند و تغيير و تبديلى را روا ندارد و انقلاب سرخش را منفجر نسازد تا بر سر استبداد ، طوفانى به پا كند و كاخهاى ظلم و طغيان را ويران سازد و توده‌ها را به سوى ميدانهاى حق و عدالت رهبرى كند . . . امام عليه السّلام اين مطلب را در خطابهء درخشانى كه براى حرّ و يارانش از نيروهاى ابن زياد ايراد كرد ، اعلام فرمود و گفت : « اى مردم ! رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرمود : هر كس سلطان ستمكارى را ببيند كه حرام خدا را حلال كرده و فرمان خدا را ناديده گرفته و مخالف سنّت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله باشد و در ميان بندگان خدا به گناه و تعدى عمل كند و به فعل و يا قول ، بر او اعتراض ننمايد ، بر خدا لازم خواهد بود او را به آنجا كه وى داخل مىشود ،