آنها بشود ، شرافت و عظمتى براى انجام دهندهء آن است ؛ مثلا عبد اللّه بن عباس ، دانشمند امّت ، با وجود جلالت قدر و جايگاه عظيمى كه نزد مسلمين داشت ، هرگاه حضرت حسن و حسين مىخواستند سوار شوند ، جهت گرفتن ركاب براى آنان مىشتافت و جامه‌ها را براى آنان مرتب مىنمود و به اين كار افتخار مىكرد به طورى كه مدرك بن زياد يا ابن عماره او را به سبب اين كار سرزنش نمود ولى ابن عباس او را نهيب زد و به او گفت : « اى نادان ! آيا مىدانى اينها چه كسانى هستند ؟ اينان دو پسر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله هستند . آيا از نعمتهاى خدا بر من نيست اينكه من براى آنها ركاب را نگاه دارم و جامه‌ها را براى آنان مرتب نمايم ؟ » « 1 » . ( 1 ) تعظيم و تكريم آنان از سوى مسلمين تا بدانجا بود كه آن دو ، هنگامى كه پياده براى زيارت خانهء خدا مىرفتند ، بر هر كاروانى كه مىگذشتند ، افراد آن ، به احترام آنان پياده مىشدند تا آنجا كه راه رفتن بر بسيارى از حاجيان سخت آمد ، پس با يكى از بزرگان صحابه سخن گفتند و از او خواستار شدند تا بر آن بزرگواران ، سوار شدن و يا دور شدن از راه ( عمومى ) را عرضه نمايد . او نيز اين امر را بر آنان عرضه داشت . آنها به وى فرمودند : ما نه سوار مىشويم و نه از جاده جدا مىگرديم ، پس جادهء ديگرى را در پيش گرفتند . ( 2 ) آنان هرگاه خانهء كعبه را طواف مىكردند ، نزديك بود كه مردم آنان را به سبب كثرت سلام كردن بر آنان و تبرك جستن به آنها ، از بين ببرند . « 2 » ( 3 ) از نمونه‌هاى اين بزرگداشت اينكه امام حسين عليه السّلام در مسجد جدش بر جماعتى گذشت كه عبد اللّه پسر عمرو عاص در ميان آنان بود ، پس بر آنان سلام

--> ( 1 ) ابن عساكر ، ترجمة امام الحسين ، ص 210 . ابن شهر آشوب ، مناقب 3 / 400 . ( 2 ) البداية و النهاية 8 / 37 .