مطلب را در نظر داشت كه آنچه را سبط عظيم در جانبازى و فداكارى در راه دين مىبخشد و آنچه از فعاليتهاى بزرگ در راه تجديد رسالت اسلام و زنده نگهداشتن آن در طول نسلهاى آينده ، به سبب جانبازيهاى خود موجب مىشود ، به سبب آن ، پيامبر صلّى اللّه عليه و آله به حق از امام حسين مىباشد ، زيرا وى تجديد كنندهء دين او و نجات دهندهء آن از شرّ آن گروه حاكم بود كه براى محو اسلام از روى نقشهء اين جهان كوشيد تا مفاهيم جاهليت و خرافاتش را بر صحنهء زندگى بازگرداند ، در حالى كه امام با نهضتش ، رؤياهاى امويان را درهم ريخت و شادابى و زندگى را به اسلام بازگرداند و پرچم آن را بلند و در اهتزاز براى همهء نسلها بر افراشت . ( 1 ) همچنين پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بر عظمت نوهء خويش دلالت نمود كه لفظ « سبط » بر او نهاد و مقصود آن حضرت اين بود كه وى امتى است از امتها ، قائم به ذات خويش و مستقل در نفس خود ، پس او امتى از امتها در خير امت و امتى از شرف در ميان همهء نسلها و براى تمام روزگاران بود . ( 2 ) 5 - صحابى عظيم ، « سلمان فارسى » روايت كرده : بر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله وارد شدم و ديدم كه حسين بن على بر ران آن حضرت است و در حالى كه بر دهانش بوسه مىزد ، مىفرمود : « تو سرورى فرزند سرور ، تو امامى فرزند امام و برادر امام و پدر امامان و تو حجت خدا و فرزند حجت او و پدر حجتهاى نهگانه از نسل خود هستى كه نهمين آنها قائم آنهاست » « 1 » . ( 3 ) 6 - پيامبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود : « اين ( يعنى حسين ) امام ، فرزند امام ، برادر

--> ( 1 ) المراجعات ، ص 287 .