( 1 ) در برابر تو اى سرور آزاد مردان ! روز تو را در « طفوف » به ياد آوردم ، آنگاه كه قربانيان را از اهل بيت و يارانت تقديم مىكردى ؛ قربانيانى خالص براى خدا ، با ايمان به اينكه اسلام در مبارزه بر ضد نيروهاى ستم و الحاد ، جز با فداكارى بىنظير ، پيروز نمىشود ؛ آن فداكارى كه جز تو كسى قادر بر آن نبوده است . ( 2 ) تو اى فاتح بزرگ ! توانستى صفحات وجود را از ارادهء خويش پر كنى و مشكلات هراسناك روزگارت را با راه حلهايى مطلوب ، حل نمايى ، اما اين كار ، با خون پرفيض تو كه به عطر رسالت و وحى آسمان ، معطّر بود ، انجام شد . پس ، آن فرومايگان از حكّام بنى اميه را نابود ساختى ؛ آنها كه اصلاحات اجتماعى را ترور كردند و مردم را به سراب سياسى سوق دادند و اركان امت و سرنوشت آن را به معامله گذاشتند و آن را در گمراهيهاى پست بىپايانى از انحطاط ، جهل و عقب‌ماندگى افكندند تا آنجا كه انديشهء درخشانى كه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله شعله‌اش را فروزان ساخته بود ، ناپديد گشت و بت‌پرستى قريشى ، جاى آن را گرفت و در هر مجمع و مجلسى در سرزمين مسلمين ، براى آن بتى قرار داده شد تا شعله‌هاى آتش را براى نابودى هدايت و ايمان و از بين بردن نمونه‌هاى و الا و جدا كردن امت از عناصر خلاقيّت و انديشه‌هاى اصيل ، پراكنده سازد و بدين گونه بود كه درخششهاى فكرى