( 1 ) نخستين آوائى كه به گوش نوزاد رسيد نداى حيات‌بخش نيايش پيغمبر بود و اين نغمات آسمانى چنين كلمات بلند و مقدسى را در برداشت : اللّه اكبر لا إله الا اللّه خدا بزرگتر است . خدائى جز اللّه نيست . پيغمبر با چنين كلمات مقدسى كه حقيقت ايمان را متضمن بود شجرهء پاك كلمهء حق را در وجود فرزند گراميش ايجاد كرد و كام جانش را بحلاوت ايمان شيرين ساخت ، تا از پيروان حق باشد و با پىگيرى هدف ممتاز و حقيقى خويش باطل و تباهى را از ميان بردارد . پيامبر از على پرسيد كه نام اين نوزاد مسعود را چه گزارده‌اى ؟ عرضه داشت : من برسول خدا سبقت نمىجويم . پيامبر گفت منهم بر امر پروردگارم پيشى نخواهم جست . در اين هنگام الهام خداوندى بر پيامبر فرود آمد و حضرتش دستور داد نام نوزاد را « حسن » بگذارند . « 4 »

--> ( 4 ) - در جلد اول تاريخ خميس آمده است كه جبرئيل بر پيغمبر نازل شد و گفت خدايت درود ميفرستد و ميفرمايد على ( ع ) در برابر تو همان مقامى را دارد كه هارون در نزد موسى داشت ولى پس از تو پيامبرى نيست . پس اين پسرت را با فرزند هارون همنام كن . پيغمبر پرسيد نام او چيست ؟ گفت : شبر . پيامبر فرمود ولى زبان من عربى است . جبرئيل گفت او را حسن نام گزاريد و پيغمبر چنين كرد . نظير همين روايت را عاملى در اعيان الشيعة ذكر كرده است . در اسد الغابه و تاريخ خميس آمده است كه نام حسن در جاهليت معروف نبوده است . در تاريخ خميس آمده است كه پيغمبر در هفتمين روز ولادت ، حسن را نام نهاد ولى همهء مورخين معتقدند كه نام‌گزارى در همان روز ولادت انجام يافته است . در جلد اول استيعاب آمده است كه چون حسن به دنيا آمد پيامبر بخانهء فاطمه رفت و فرمود فرزندم را بياوريد و پرسيد او را چه نام نهاده‌ايد ؟ گفتند حرب . فرمود : نه ، نامش حسن است و چون حسين به دنيا آمد فرمود او را چه نام نهاده‌ايد ؟ گفتند حرب . فرمود : نه ، نامش حسين است و هنگامى كه سومى به دنيا آمد ، فرمود : نامش چيست ؟ گفتند حرب است . فرمود : نه ، او محسن است و بعد گفت