و چون قبر را تسويه كرد امر فرمود كه آب بر روى آن ريختند ، پس نشست نزد قبر در حالت گريه و حزن و اندوه فراوان ، پس عبّاس دست او را گرفت و بلندش كرد و او را انصراف داد « 1 » . معالم الزلفى در باب چهل و هفتم در وفات فاطمهء زهراء سلام اللّه عليها از ابى عبد اللّه حمويه بن على بصرى ، و احمد بن حنبل ، و ابى عبد اللّه بن بطّه ، بسندهاى ايشان روايت كرده كه گفتند : ام سلمى زن ابى رافع ( غلام رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله ) گفت : اشتكت فاطمة شكواها التي قبضت فيها و كنت أمرّضها ، فأصبحت يوما أسكن ما كانت ، فخرج عليّ إلى بعض حوائجه ، فقالت : اسكبي غسلا ، فسكبت ، فقامت و اغتسلت أحسن ما يكون من الغسل ، ثم لبست أخشن أثوابها الجداد ، ثم قالت : أفرشي لي فراشي وسط البيت ، ثم استقبلت القبلة و نامت ، و قالت : إنّي مقبوضة و قد اغتسلت فلا تكشفيني ، ثم وضعت يدها على خدّها و ماتت . و قالت أسماء بنت عميس : أوصت إليّ فاطمة أن لا يغسّلها إذا ماتت إلّا أنا و علي ، فأعنت عليّا على غسلها « 2 » . يعنى : شكايت كرد فاطمه در آن شكايتى كه روح او قبض شد ، و من بيماردارى او مىكردم ، پس صبح كرد روزى را و من او را تسكين مىدادم از مرضى كه داشت ، پس على عليه السّلام بيرون رفت براى بعضى از حوائجى كه داشت ، پس به من فرمود : آب غسل برايم بياور ، من آب آوردم ، و او به پا خاست و غسل كرد نيكوتر غسلى ، پس لباس‌هاى تازهء خود را پوشيد ، و به من فرمود : بستر مرا در ميان خانه بگستران ، پس رو به قبله كرد و خوابيد و

--> ( 1 ) علّامهء مجلسى ، بحار الأنوار ج 82 ص 27 - 28 . ( 2 ) سيّد هاشم بحرانى ، معالم الزلفى ص 90 .