النازلة الكبرى : به معنى سخت بزرگ‌تر . و البائقة : به معنى داهيه است يعنى امر سخت بزرگ . أفنية : جمع فناء است به معنى فضاء وسيع جلو خانه . و الممسي و المصبح : هر دو مصدرند در جاى امساء و اصباح استعمال مىشوند . و الهتاف : به معناى صيحه است . الصّراخ : فرياد زدن سخت است و آن به ضم صاد است . التلاوة : به كسر تاء به معنى خواندن است . الألحان : جمع لحن به معناى فهم است ، و محتمل است به معنى لحن ، مراد سرود و طرب باشد . و صاحب كشف بجاى جمله‌هاى بالا چنين روايت كرده : « فتلك نازلة أعلن بها كتاب اللّه في قبلتكم ، ممساكم و مصبحكم ، هتافا هتافا ، و لقبله ما حل بأنبياء اللّه و رسله » . حكم فصل : يعنى فرمان و داورى قطعى كه در آن ترديدى نباشد . و گاهى هم به معناى جداكننده ميان حق و باطل استعمال مىشود . و قضاء حتم : يعنى آن حكمى يا چيزى كه در آن تغيير راه نيابد . خلت : يعنى مضت . و الانقلاب على العقب : پس پس برگشتن كه از آن ارتداد اراده شده است بعد از ايمان آوردن . علّامه مجلسى رحمه اللّه فرموده كه : بعضى از اماثل گفته‌اند كه : بايد دانست شبهه‌اى كه براى مخاطبين بعد از موت پيغمبر عارض شد يا از جهت حتم نبودن عمل و اوامر پيغمبر بوده و نگاه داشتن حرمت او در حق اهل بيتش بعلّت اينكه عقل‌هاى ضعيفه طبعا چنان است كه رعايت حال حاضرين را بيشتر از غائبين مىكنند ، و به غائب شدن پيغمبر از چشم‌هايشان ، كلام آن حضرت از