پس خدا از نور محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بهشت را آفريد و به چهار صفت آن را زينت بخشيد : تعظيم ، و جلالت ، و سخاوت ، و امانت ؛ و بهشت را براى دوستان و اهل طاعت خود مقرّر فرمود ، آسمانها را از دودى كه از آب برخاست خلق كرد و از كف آن زمينها را خلق كرد ، چون زمين را خلق كرد مانند كشتى در حركت بود ، پس كوهها را خلق كرد تا زمين قرار گرفت ، ملكى خلق كرد كه زمين را برداشت ، و سنگى عظيم آفريد كه پاى ملك بر روى آن قرار گرفت ، و گاوى عظيم آفريد كه سنگ را بر پشت آن مستقر كرد ، و ماهى عظيم آفريد كه گاو بر پشت آن ايستاد ، ماهى بر روى آب است ، و آب بر روى هوا ، و هوا بر روى ظلمت است ، و آنچه در زير ظلمت است كسى به غير از خدا نمىداند . پس عرش را به دو نور منوّر گردانيد : نور فضل ، و نور عدل ؛ از فضل ، عقل و علم و حلم و سخاوت آفريد ؛ و از عقل ، خوف و بيم ؛ و از علم ، رضا و خشنودى ؛ و از حلم ، مودّت ؛ و از سخاوت ، محبّت را آفريد ، پس اين صفات را در طينت محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و اهل بيت تخمير كرد ، پس بعد از آن ارواح مؤمنان از امّت محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را آفريد ، پس آفتاب و ماه و ستاره‌ها و شب و روز و روشنائى و تاريكى و ساير ملائكه را از نور محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم آفريد . پس نور مقدّس آن حضرت در زير عرش هفتاد و سه هزار سال ساكن گرديد ، پس نور حضرت محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را هفتاد هزار سال در بهشت ساكن گردانيد ، پس هفتاد هزار سال ديگر او را در سدرة المنتهى ساكن گردانيد ، پس نور حضرت را از آسمان به آسمان منتقل گردانيد تا به آسمان اوّل رسانيد ، پس در آسمان اوّل ماند تا حق تعالى اراده نمود كه حضرت آدم را بيافريند ، امر فرمود به جبرئيل كه نازل شو به سوى زمين و يك قبضه از خاك براى بدن آدم بياور ، ابليس سبقت گرفت به سوى زمين و با زمين گفت كه : خدا مىخواهد از تو خلقى بيافريند او را به آتش عذاب كند ، چون ملائكه بيايند بگو پناه مىبرم به خدا از آنكه از من چيزى بگيرى كه آتش را از آن بهره‌اى باشد ، جبرئيل عليه السّلام نازل شد ، زمين استعاذه نمود ، جبرئيل برگشت و گفت : پروردگارا زمين پناه گرفت به تو از من پس او را رحم كردم ، همچنين ميكائيل و اسرافيل هر يك آمدند و برگشتند . حق تعالى عزرائيل را فرستاد ، چون پناه به خدا برد عزرائيل گفت : من نيز پناه مىبرم به عزّت خدا از