مردم بود به آدم در خلقت و خلق ، و حق تعالى مرا از بالاى عرش عظمت و جلال خود به ده نام ناميده ، و صفت مرا بيان كرده ، و به زبان هر پيغمبرى بشارت مرا به قوم ايشان داده است ، و در تورات و انجيل نام مرا بسيار ياد كرده است ، و كلام خود را تعليم من نمود ، و مرا به آسمان بالا برد . و نام مرا از نام بزرگوار خود اشتقاق نمود ، يك نام او محمود است و مرا محمّد نام كرد ، و مرا در بهترين قرنها و در ميان نيكوترين امّتها ظاهر گردانيد ، و در تورات مرا « احيد » ناميد زيرا كه به توحيد و يگانه‌پرستى خدا مبعوث شده‌ام ، جسدهاى امّت من بر آتش جهنّم حرام گرديده است ؛ و در انجيل مرا « احمد » ناميد زيرا كه من محمودم در آسمان ، و امّت من حمدكنندگانند ؛ و در زبور مرا « ماحى » ناميد زيرا كه به سبب من از زمين محو مىنمايد عبادت بتها را ؛ و در قرآن مرا « محمّد » ناميد زيرا كه در قيامت همهء امّتها مرا ستايش خواهند كرد به سبب آنكه به غير از من كسى در قيامت شفاعت نخواهد كرد مگر به اذن من ؛ و مرا در قيامت « حاشر » خواهند ناميد زيرا كه زمان امّت من به حشر متّصل است ؛ و مرا « موقف » ناميد زيرا كه من مردم را نزد خدا به حساب مىدارم ؛ و مرا « عاقب » ناميد زيرا كه من از عقب پيغمبران آمدم و بعد از من پيغمبرى نيست . و منم رسول رحمت ، و رسول توبه ، و رسول ملاحم يعنى جنگها ، و منم « مقفّى » كه از قفاى انبياء مبعوث شدم ، و منم « قسم » يعنى جامع كمالات ، و منّت گذاشت بر من پروردگار من و گفت : اى محمّد ! من هر پيغمبرى را به زبان امّت فرستادم ، و بر اهل يك زبان فرستادم ، و تو را بر هر سرخ و سياهى مبعوث گردانيدم ، و تو را يارى دادم به ترسى كه از تو بر دل دشمنان تو افكندم ، و هيچ پيغمبر ديگر را چنين نكردم ، و غنيمت كافران را بر تو حلال گردانيدم و براى احدى پيش از تو حلال نكرده بودم بلكه مىبايست غنيمتها كه از كافران بگيرند بسوزانند ، و عطا كردم به تو و امّت تو گنجى از گنجهاى عرش خود را كه آن سورهء فاتحة الكتاب و آيات سورهء بقره است ، براى تو و امّت تو جميع زمين را محل سجده و نماز گردانيدم بر خلاف امّتهاى گذشته كه مىبايست نماز را در معبدهاى خود بكنند ، و خاك زمين را براى تو پاك‌كننده گردانيدم ، و « اللَّه اكبر » را به تو و امّت تو دادم ، و ياد تو را به ياد خود مقرون كردم كه هرگاه امّت تو مرا به وحدانيّت ياد كنند تو را به