نكتهء دوم اين است كه آئين امامت و نظريه وظائف امام كه در اين مرحله به وسيله امام ششم ارائه شد قدرت اساسى را براى تبيين و حل مسائل قبل از اين دوره براى علماء و صاحب‌نظران شيعه اثنى عشرى فراهم آورد ، و با اعمال اين فرضيّه بر دوران امامان قبل از امام صادق ( ع ) تفسير مسائل و حوادث گذشته روشن مىگردد . براى نمونه ، قبول سه خليفه اول به وسيله على ( ع ) ، كناره‌گيرى و صلح امام حسن ( ع ) ، موضع غير فعّال حسين ( ع ) و عمل امام زين العابدين ( ع ) و امام محمد باقر ( ع ) به تقيه همه توسط امام صادق ( ع ) بدين گونه تبيين گرديد كه ضرورتى ندارد كه امام عادل واجد قدرت ظاهرى ( حكومت ) نيز باشد و چنانچه شرايط محيط به امام عادل ميدان عمل ندهند ، ادعاى قدرت سياسى - خلافت بر او فرض نيست . از سوى ديگر مىتوان گفت كه نظريّهء امام صادق ( ع ) دربارهء امامت ، طبعا از تاريخ و تجربه گذشته خاندانش تأثير پذيرفته است .