پيامبران باشند . اين علاقه نسبت به نسل پيامبر در آيه‌اى منعكس مىشود ( سورهء 2 ، آيهء 124 ) كه خداوند به ابراهيم خطاب مىفرمايد : « من ترا امام مردم مىسازم » . ابراهيم ( ع ) تقاضا مىكند : « ذريّه من چه مىشود ؟ » خداوند پاسخ مىدهد : « ميثاق من به ظالمين و بدكاران آنها نمىرسد . » در آيهء مشابهى ( سورهء 14 ، آيهء 37 ) ابراهيم به درگاه خداوند راز و نياز مىكند : « پروردگارا من ذريّه و فرزندان خود را بوادى ( سرزمين ) بىكشت و ذرعى نزد خانه تو ( بيت الحرام ) براى بپاداشتن نماز مسكن دادم ، بار خدايا تو دلهاى مردمان را بسوى آنها مايل گردان و بانواع ثمرات آنها را روزى ده ، باشد كه شكر تو به جاى آرند . » اين دعا بنحو مطلوبى پاسخ داده مىشود وقتى كه خداوند كريم اعلام مىفرمايد : ( سورهء 19 آيهء 58 ) . « اينان همان رسولانى هستند كه ما از ميان همه اولاد آدم و اولاد آنان كه با نوح در كشتى نشانديم و اولاد ابراهيم و يعقوب و ديگر كسان كه هدايت كرده و برگزيديم . آنها را بلطف و انعام خود مخصوص گردانيديم . » كلمه آل بمفهوم نزديكتر يا نزديكترين رابطه بوسيله نسل از يك پدر يا نيا يا مرد خانواده يا خويشاوند ، بيست و شش مورد در قرآن مجيد در رابطه با نسلهاى پيامبران ، يا آنهائى كه جانشين آنان در هدايت و توجه مخصوص خداوندى شده بودند به كار مىرود . در آيه فوق محمد ( ص ) را به نسل ابراهيم ( ع ) وابسته مىدارد . در آيه ديگر ( سورهء 4 ، آيهء 54 ) چنين مىخوانيم : « آيا حسد مىورزند با مردم چون آنها را خدا بفضل خود برخوردار نمود كه البته ما براى ابراهيم كتاب و حكمت فرستاديم و به آنها ملك و هستى بزرگ عطا كرديم . » كلمه اهل ، كه چندين مرتبه در قرآن به كار رفته است ، تقريبا همان معنى آل را دارد ، گرچه در معنى وسيع‌ترى نسبت به مردم يك شهر يا يك گروه و يا پيروان يك مكتب يا پيشوا به كار مىرود . وقتى كه در رابطه باصطلاح بيت ، اهل البيت ، به كار برده مىشود به نسل بلافصل خاندان يا چنين خاندانى از همان خانه يا بيت برمىگردد . در اين شكل تركيب ، اهل البيت ، در قرآن عطف به