كشتن من امر مشروعى است كه به پاكدامنى و حريم من تجاوز كنيد . آيا من پسر دختر پيامبر شما نيستم ، پسر پسر عم و وصى پيامبر . . . ! آيا پيامبر نفرمود كه من و برادرم سروران جوانان اهل بهشتيم ؟ شما نمىتوانيد حقيقت آنچه را كه دربارهء امتيازات خاندان محمد ( ص ) است انكار كنيد . آيا همين‌ها براى شما كافى نيست تا از ريخته شدن خون من جلوگيرى كنيد ؟ » و ديگر بار فرمود : « اگر در تمام شرق و غرب عالم جستجو كنيد نواده‌اى از پيامبر بجز من نخواهيد يافت . » ( 39 ) سخنان متعدد و درخواستهاى مكرّر حسين ( ع ) بنام پيامبر ، كه در تمام روز و پس از شهادت هر يك از يارانش ايراد مىكرد ، كوچكترين تاثيرى را بر عواطف مذهبى دشمنانش نگذاشت . تنها جوابى كه از ناحيه دشمنان دريافت مىكرد اين بود كه بايد خود را تسليم يزيد كند و گرنه كشته خواهد شد . پاسخ حسين ( ع ) در قبال اين خواسته اين بود كه هرگز نمىتواند خود را همچون بردگان ذليل كند . جنگ در تمام روز - بعضى اوقات در مبارزهء فردى و زمانى جمعى - از صبح آغاز شد و كمى قبل از غروب آفتاب پايان يافت . مراحل نبرد را مىتوان نسبتا با روشنى دنبال كرد . پس از اولين سخنرانى آتشين حسين ( ع ) ، بنى اميّه شروع به تيراندازى كردند و جنگ تن به تن انجام شد . بيشتر اوقات روز به جنگهاى تن به تن و گفتگو با دشمنان گذشت و شرح اين وقايع به روشنى در مآخذى كه بعد از اين به تفصيل بررسى خواهيم كرد ، ثبت شده است . امويان پيش از ظهر دو حمله مهم را انجام داده بودند كه با مقاومت سخت روبرو گرديد ولى اسب سواران اموى به همراهى پانصد نفر تيرانداز فشار سختى بر نيروى كوچك حسين ( ع ) وارد ساختند . چون تنها از جلو مىتوانستند به نيروى حسين نزديك شوند ، ابن سعد افرادى را از ناحيه راست و چپ به خيمه طالبىها فرستاد تا آنها را نابود كنند ولى ياران حسين ( ع ) كه در بين خيمه رفته بودند با نيروى فوق العاده‌اى به دفاع پرداختند . شمر ، با نيروى قوى كه تحت فرماندهى داشت به خيمه حسين ( ع ) و