على ( ع ) نيز در ميان كوفيان دور ماندن از قافله نهضت را خردمندانه ندانستند زيرا چنين مىانديشيدند كه ممكن است در براندازى استيلاى امويان توفيق يابند و فرصتهاى نوى براى خود بوجود آورند . از آن پس ، مسلم بن عقيل ، به سرعت هزاران قول حمايت را جمع‌آورى كرد . تعداد افرادى كه ثبت‌نام كردند و سوگند هم‌پيمانى به نام حسين ( ع ) با مسلم خوردند رقمى بين 12000 و 18000 نفر تغيير مىكند كه اكثر مآخذ رقم دومى را ثبت كرده‌اند . ( 13 ) نهضت ، بسرعت همه‌گير گرديد و مسلم بن عقيل قادر شد تا رياست جلسات عمومى را از منبر مسجد كوفه به عهده گيرد . مسلم با اعتماد به حمايت كوفيان ، نامه‌اى به حسين ( ع ) نوشت و از او خواست تا به كوفه بيايد و رهبرى مردم را به عهده بگيرد . نامه مسلم به حسين ( ع ) ، توسط فرستاده عادى ارسال نشد بلكه عابس بن حبيب الشاكرى يكى از رهبران مورد اعتماد شيعيان كوفه اين مهم را انجام داد . ( 14 ) حسين ( ع ) ، كه از احساسات عميق كوفيان مطمئن شده بود تصميم به حركت به سوى عراق گرفت . اكنون ابن الحنفية در مدينه و سپس عبد اللّه بن عمرو عبد اللّه بن العباس وقتى كه حسين ( ع ) را در راه بين مكّه و مدينه ملاقات كردند ، به او نسبت به خطرات آينده هشدار دادند . در مكه ، ديگر بار ابن عباس همراه با عدهء زيادى از دوستان نصيحت خود را با پافشارى بيشتر به او دومرتبه تكرار كردند و كوشش نمودند تا او را متقاعد سازند كه به وعده‌هاى كوفيان اعتماد نكند . آنان بىثباتى ، ماهيّت خيانتكارانه و اين ويژگى كوفيان را كه در مرحله امتحان ميدان را ترك مىكنند ، به خاطرش آوردند و وقايع زمان پدر و برادرش را به او گوشزد كردند . ( 15 ) از طرف ديگر ، عبد اللّه بن الزبير ، ابتدا منافقانه ، نگرانى خود را از سلامت حسين ( ع ) در اين اقدام متهورانه اظهار داشت . ( 16 ) ولى با وجود بر اين ، به او اصرار كرد تا به نقشهء خود ادامه دهد . زيرا وى مايل به كسب قدرت براى خود بود و تا هنگامى كه حسين ( ع ) در حجاز اقامت داشت ، اين موضوع عملى نمىشد و مردم هرگز ابن الزبير را بر نوادهء پيامبر ترجيح نمىدادند . ( 17 ) بنابراين ، ابن الزبير از اينكه ببيند حسين ( ع ) ميدان را ترك كرده و آن را براى او در مكّه ، آزاد مىگذارد خوش‌حال بود . علىرغم تمام نصايح ، به هرحال