تحت تأثير قرار داد . عواطف آنان با احساس عميق شفقت و ترحم متلاطم گشت و واكنش‌هاى شديدى را بوجود آورد . آنها يك هيئت نمايندگى به حضور حسين ( ع ) در مدينه فرستادند و از آن حضرت درخواست كردند تا قيام مسلحانه را عليه معاويه رهبرى كند . حسين ( ع ) تقاضا را با همان اندرزى كه پيش از اين بدانها داده بود رد كرد . ( 100 ) معاويه از اين اقدامات شيعيان و پيشنهادهايى كه به حسين ( ع ) مىگرديد بىاطلاع نبود و دربارهء اين گونه فعّاليّتها به وى هشدار داده شد بخصوص زمانى كه نامه‌اى از مروان بن حكم ، حاكم مدينه به دست او رسيد كه در آن نوشته شده بود كه نماينده‌اى از كوفه به مدينه آمده و در آنجا مانده و ملاقاتهاى فراوانى با حسين ( ع ) داشته است . و در اين مورد به معاويه اعلام خطر نمود . خليفه نامه‌اى تهديدآميز به صورت اخطاريه به حسين ( ع ) نوشت و حسين ( ع ) موضع بىتفاوتى خود را در پاسخ به او نشان داد و معاويه را مطمئن ساخت كه به معاهده برادرش همچنان احترام مىگذارد . ( 101 ) به استثناى قيام حجر بن عدى كه با شديدترين وجه سركوب شد ، دوران بين شهادت حسن ( ع ) و مرگ معاويه يكى از ادوار آرام و ملايم نهضت تشيّع است . خاطره‌اى كه مآخذ در اين رابطه مىدهند اين است كه جوّ ترس ، وحشت و احتياط بر هر دو جهت حاكم بود . موضع نگران معاويه ، نسبت به استعداد قيام در شيعيان در اقدامات افراطى او عليه حجر و شورش محدود ولى كاملا جدى او نمايش داده مىشود . معاويه به خاطر سياست مكارانه خود در نيل به هدف معروف بود و به همين جهت چنين رفتار خشونت‌بارى را نسبت به حجر اتخاذ كرد . كرد . اين رفتارها ، دليلى روشن بر موضع سازش‌ناپذير او عليه همدردىها و آمال شيعيان است . شايد اتخاذ اين موضع نتيجهء ترس از نهضت ريشه‌دار شيعيان باشد ، بخصوص در كوفه كه اين گروه از همه جاى ديگر قوىتر بودند . از سوى ديگر خوددارى حسين ( ع ) از اينكه رهبرى هواخواهان با حرارت و پرشور را در قيامى آشكار به عهده بگيرد ، موضع احتياطآميز و تمايل وى را به اجتناب از دست دادن هرگونه بهانه‌اى به معاويه ، كه نتيجهء آن نابودى كامل طرفداران خاندان على ( ع ) بود نشان مىدهد . معاويه ، در سراسر اين دوره كمر به نابودى پيروان