( 1 ) مىگوييم : احمد و ترمذى در اين باب نيز مقلّدند ، و ترمذى از على بن منذر ، به نقل از فضيل بن سالم بن ابى حفصه و او از عطيه و او از قول ابو سعيد خدرى نقل كرده است كه رسول خدا ( ص ) فرمود : « يا على بر هيچ كس روا نيست كه در حال جنابت در ميان اين مسجد باشد ، جز من و تو » . ( 2 ) ترمذى گويد : معناى سخن پيامبر ( ص ) آن است كه براى كسى جز من و تو حلال نيست در حال جنابت از اين مسجد رفت و آمد كند . ( 3 ) اگر كسى بگويد : عطيّه ( از جمله راويان حديث ) ضعيف است ، گويند : دليل بر ضعف حديث آن است كه ترمذى گفته است : من اين حديث را براى محمد بن اسماعيل بخارى نقل كردم ، يا او اين حديث را از من شنيد و آن را عجيب شمرد . جواب اين است كه عطيّهء عوفى حديث را از عبّاس و صحابه نقل كرده و خود ثقه است . امّا اين سخن ترمذى كه از بخارى نقل مىكند كه حديث را عجيب شمرد به دليل گفتار پيامبر ( ص ) است كه فرمود : « من ( عبور از مسجد را ) براى كسى حلال نمىدانم مگر اين كه پاك باشد ، نه زن حايض و نه شخص جنب » از نظر شافعى براى شخص جنب عبور از مسجد جايز است ولى در نزد ابو حنيفه ، به دليل نصّ ، تا جنب غسل نكرده جايز نيست . و حديث على ( ع ) را حمل كرده‌اند بر اين كه ، اين حكم اختصاص به آن حضرت داشته است چنان كه رسول خدا ( ص ) امورى ويژه و اختصاصى داشت . ( 4 ) نجوا و وصيت پيامبر به على ترمذى از قول على بن منذر كوفى به نقل از محمد بن فضيل و او از قول ابو الزبير ، و او از جابر بن عبد اللّه نقل كرده ، مىگويد : رسول خدا ( ص ) در روز طائف على بن ابى طالب را خواست و با او مدّت زيادى نجوا كرد ، مردم گفتند نجواى پيامبر ( ص ) با پسرعمويش به درازا كشيد ، رسول خدا ( ص ) اين سخن را شنيد ، فرمود : « اين من نبودم كه با على نجوا كردم در حقيقت خدا بود كه با وى نجوا كرد ! » . ( 5 ) ترمذى مىگويد : معناى اين سخن پيامبر ( ص ) آن است كه خداوند مرا مأمور كرده بود تا من و او با هم نجوا كنيم يا مأمورم كرد تا با او نجوا كنم .