( 1 ) باب ششم برگزيده‌اى از سخنان على ( عليه السلام ) على ( ع ) سخنانى مىگفت كه حاله‌اى از عصمت پيرامون آن را فرا گرفته بود و سخنش ميزان و معيار حكمت بود . سخنى كه خداوند بر آن شكوه و جلال افكنده بود به طورى كه هر كس راهى به شنيدن آن داشت ، شگفت‌زده مىشد و آن را گرامى مىداشت . براستى كه خداوند در سخن على ( ع ) حلاوت و ملاحت و زيبايى و فصاحت را جمع كرده بود ، نه كلمه‌اى از آن نابجا گفته شده و نه دليل و برهانى بر باطل ، سخنگويان را ناتوان و گوى سبقت را در ميدان مسابقه از همگان ربوده است ، واژگانى كه پرتو نبوّت بر آنها مىتابد و افكار و عقول را مات و حيرت زده مىگرداند . و من از اين سخنان آنچه را كه باعث به يادگار ماندن انواع علم و ادب در اين كتاب گردد ، برگزيدم . از اين رو نخست از خطبه‌ها آغاز كردم : ( 2 ) سيد شريف ابو الحسن على بن محمد حسينى به اسناد خود تا شريف مرتضى « 1 » نقل كرده مىگويد : از خطبه‌هاى امير المؤمنين ( ع ) چهار صد خطبه به دست من افتاد و اين كتاب ما گنجايش همهء آنها را ندارد از اين رو آن را به خطبه‌هايى كه اسناد آنها به نظم و نثر به ما رسيده است مىآراييم .

--> ( 1 ) به نظر مىرسد كه مؤلّف محترم به جاى سيد رضى نام برادرش سيد مرتضى علم الهدى را نوشته باشد در صورتى كه همهء شارحان و مترجمان نهج البلاغه گردآورندهء آن را سيد رضى ( متوفى ششم محرم 406 ه ق ) مىدانند - م .