نمىدانستند بلكه مقلد پدرانشان بودند و از اين رو غلات و ديگر نيروهاى دشمن اسلام ، توانستند به جنگ ايشان بيايند و از دين راست و استوارشان منحرف سازند . خوشگذرانى پادشاهان بنى عباس كه معاصر امام هادى عليه السّلام بودند در لهو و لعب و شهوترانيها فرورفته بودند ، شب‌نشينهايشان به مىگسارى و ساز و آواز و هرزگى مىگذشت و هيچ كار صحيحى انجام نمىگرفت همان طورى كه هرگز يادى از خدا در ميان نبود . قاضى تنوخى ، على بن محمد قاضى بصره وضع خليفهء عباسى زمان خود را چنين تجسّم بخشيده ، مىگويد : نشا بين طنبور و زق و مزهر * و فى حجر شادا و على صدر ضارب ميان تار و تنبور و باده و عود ، و در دامن آواز و يا روى سينه نوازنده به سر مىبرد . و هرگاه خليفه با لهو و لعب به سر ببرد ، چه خواهد بود حال وزرا ، و نويسندگان ، استانداران و كارگزاران و بلكه ديگر مردمان ! در حقيقت همگان در كام‌جويى و هرزگى تباه شده بودند و از هدف اسلام كه طالب زندگى پاك و پاكيزهء ايشان بود ، دور شده بودند ، كه در آن هيچ بيهودگى و تبهكارى وجود ندارد . . . اينك به برخى از مظاهر زندگى لهو و لعب و بىبندوبارى آن زمان اشاره مىكنيم : مىگسارى در آن دوران رايج بود و متوكل عباسى و وزيران و اطرافيانش جامهاى شراب را دست به دست مىگرداندند و يك كار معمولى بود و هيچ اعتنايى بر اين كه اسلام باده‌گسارى را حرام كرده و مجازات سختى قائل شده ،