تيمّن به نام دو جدّ بزرگوارش - جدّش امام امير المؤمنين عليه السّلام و جدّش امام على بن حسين زين العابدين و سيد السّاجدين عليهما السّلام - على ناميد ، كه به حكم قوانين وراثت همانند آنها بود ؛ زيرا در فصاحت و بلاغت نظير جدش امام امير المؤمنين عليه السلام ، و در تقوا و عبادت و طاعت بمانند جدش امام زين العابدين عليه السّلام بود . كنيهء امام عليه السّلام چيزى كه قابل توجه است ، اين است كه در كنيه نهادن براى كودك نوعى از احترام نهفته است ، و از چيزهايى است كه به رشد شخصيّت كودك و تكامل ذاتى او كمك مىكند ، و ائمّهء اطهار عليهم السّلام به اين موضوع توجه داشته‌اند و براى فرزندانشان ، در همان كودكى ، كنيه‌اى انتخاب مىكردند ، از امام امير المؤمنين عليه السّلام رسيده است كه فرمود : « نحن الكرام و طفلنا فى المهد يكنّى * إنّا إذا قعد اللّئام على بساط العزّ قمنا » [ 1 ] عربها به داشتن كنيه افتخار مىكردند كه در اين باره شاعر عرب مىگويد : « أكنّيه حين أناديه لأكرمه * و لا ألقبه و السوأة اللقبا » [ 2 ] امام جواد عليه السلام ، به پسرش امام هادى عليه السّلام كنيهء ابو الحسن داد و به اين كنيه دو جد بزرگوارش : امام موسى بن جعفر عليهما السلام ، و امام رضا عليه السّلام ، معروفند ، اما راويان حديث با افزودن جهت مميّزه آنها را

--> [ 1 ] يعنى ، ما بزرگوارانيم و كودكان ما ، در گهواره صاحب كنيه مىشوند . همانا ما - وقتى كه فرومايگان بر بساط عزّت نشينند - قيام مىكنيم . [ 2 ] يعنى ، من او را وقت صدا زدن ، به كنيه صدا مىزنم تا احترامش كرده باشم نه آن كه به لقب بخوانم و آن هم به لقب ناپسند !