و هنت لما أصابك فى سبيل اللّه ، و لا ضعفت و لا استكنت عن طلب حقّك مراقبا ، معاذ اللّه أن تكون كذلك ، بل إذا ظلمت احتسبت بك ، و فوّضت إليه أمرك . » « گواهى مىدهم اى امير مؤمنان ! كه تو هميشه با هواى نفس مخالفت كرده و همواره به همراه تقوا و پرهيزگارى ، بر فروخوردن خشم و غضب توانا بودى ، و از بديهاى مردم ، چشم مىپوشيدى ، و هنگامى كه مردم از دستور خدا سرپيچى مىكردند ، تو سخت خشمناك مىشدى ، و چون راه طاعت مىپيمودند تو خوشنود مىگشتى و به هر چه عهد و پيمان داشتى عمل مىكردى و آن چه را كه بايد پاس دارى ، كاملا رعايت كردى و هر چه را به وديعت نزد تو گذاشتند ، محافظت فرمودى . و آن چه از فرمان خدا بر عهدهء تو بود كه به مردم تبليغ كنى ، انجام دادى . گواهى مىدهم كه تقيهء تو از دشمنان نه به خاطر ذلّت و خوارى ( بلكه براى رضاى خدا ) بود و خوددارى كردن تو از گرفتن حقّت نه به سبب عجز و ناتوانى بود ، و هرگز اظهار رضايت بر خلاف رضاى خدا از آنان نكردى و نه از راه سستى و ضعف در برابر ستمهايى كه به تو رسيد تسليمم شدى و از طلب حق خود كوتاهى كردى ، پناه به خدا ! هرگز از ترس و ضعف و ناتوانى نبود - بلكه ظلمى كه كردند در راه دين خدا منظور داشتى و كارت را به خدا واگذاشتى . » امام عليه السّلام ، در اين بخش از سخنان خود از روى برخى از صفات والاى امام على عليه السّلام و نمونه‌هاى برجسته‌اى كه در شخصيّت جدش امير المؤمنين بوده پرده برداشته است كه از آن جمله : 1 - مخالفت با هواى نفس است كه هيچ چيزى را على عليه السّلام بر اطاعت و رضاى خدا مقدم نداشت . 2 - ملازمت آن حضرت باتقوا و پرهيزگارى ، كه همواره با هر خو و خصلت نيكى همراه و به هر عملى كه او را مىتوانست به خداوند نزديك كند سرگرم بود . 3 - فرو خوردن خشم .