اختلاف نظرهايتان در امر دين و بحث در تقدير الهى يادآور شده بوديد ، و سخن بعضى از شما را كه قائل به جبر است و برخى را كه قائل به تفويض است ، و پراكندگى شما را در اين عقايد و گسستگى شما از يكديگر و دشمنيهايى كه بين شما به وجود آمده ، همه را فهميدم ، آنگاه از من خواسته بوديد كه من حقيقت مطلب را براى شما بازگو كنم ، از همهء آنها آگاه شدم . » اين بخش از سخنان امام عليه السّلام ، حكايت از ميزان اختلاف خطرناكى مىكند كه به خاطر اين مسائل در بين مسلمانان پيدا شده بود ، تا آنجا كه برخوردها باعث تفرقه و دسته‌بندى ايشان و اختلاف نظر ، و رواج دشمنى و ستيز در ميان ايشان گشته بود ، و بدان وسيله از دينشان كه به وحدت و نشر محبت و صميميّت ما بين مسلمين دعوت مىكند ، فاصله گرفته بودند . امام عليه السّلام فرمود : « خدا شما را بيامرزد ، كه ما در آثار و اخبار فراوانى كه رسيده ، نظر كرديم و دانستيم كه قول تمام مردمى كه خود را پايبند اسلام مىدانند ، كسانى كه از خدا ، مأمور به تفكّر و تعقّلند ، از دو صورت بيرون نيست : يا حق است و بايد از آن پيروى كرد و يا باطل است كه بايد از آن دورى جست ، همهء امّت اسلامى بدون هيچ اختلافى ، مىگويند ، قرآن حق است و از نظر گروهها ترديدى در حقانيّت قرآن نيست و همه به تصديق قرآن و درستى آن اعتراف دارند ، و در اين اعتراف راه درست را رفته‌اند ، طبق فرمودهء رسول خدا - صلى اللّه عليه و آله - كه فرموده است : ( امّت من بر گمراهى همدست و همعقيده نمىشوند ) و خبر داده است كه هر آن چه را كه امت اتفاق نظر داشت حق است ، اين در صورتى است كه همه با هم اختلافى ندارند ، پس قرآن حق است و هيچ اختلافى ميان امت در اين كه از طرف خدا نازل شده و تصديق به آن ، وجود ندارد ، بنابراين اگر قرآن به درستى خبرى گواهى دهد و آن را درست بداند و گروهى از امت منكر آن خبر باشند ، بر ايشان لازم است كه بدان اعتراف كنند ، از آن جهت كه بر اصل