كلى قرآن اتّفاق نظر دارند و اگر آن گروه خبرى را كه موافق قرآن است ، انكار كنند و نپذيرند از ملّت اسلام بيرونند . . . » امام عليه السّلام ، در اين بخش از سخنانش بر ضرورت رجوع به قرآن كريم را كه نه از پيش و نه بعدها قوانينش خدشه‌پذير است ، در پديده‌هاى فكرى و عقايد مذهبى مورد اختلاف امّت تكيه كرده و آن را اصل دانسته است . بنابراين هر چه از نظرات و عقايد اشخاص با قرآن موافق بود ، حق است و نبايد ترديد كرد و هر آنچه مخالف قرآن بود بيهوده و باطل است و هر كس به چنين عقايد باطلى بگرود از دايرهء اسلام بيرون است . امام عليه السّلام مىفرمايد : « نخستين خبرى كه درستى آن از قرآن به دست مىآيد و قرآن گواه آن است خبرى است كه از رسول خدا ( ص ) رسيده و مورد تصديق و مطابق قرآن است و اختلافى در آن نيست ، اين است كه مىفرمايد : ( من در ميان شما دو امانت مهم مىگذارم : كتاب خدا و عترتم - اهل بيتم - تا شما به اين دو تمسّك كنيد ، هرگز گمراه نمىشويد و راستى كه اين دو از يكديگر جدا نشوند تا اين كه در كنار حوض كوثر بر من بازگردند . ) پس چون شواهد اين حديث را به صراحت در قرآن پيدا مىكنيم مانند قول خداى عزّ و جل : « إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغالِبُونَ » . [ 1 ] يعنى : همانا ولى امر شما خدا و پيامبر ( ص ) و مؤمنانى هستند كه نماز را به پا مىدارند و در حال ركوع زكات مىدهند . و هر كس كه ولى و فرمانفرماى او ، خدا و رسول و اهل ايمانند ، براستى كه تنها سپاه خدا پيروز است .

--> [ 1 ] سورهء مائده / 55 - 56 .