پيشگفتار سپاس و ستايش ويژه پروردگار جهانيان است ، و درود و تحيّت بر سرور ما محمد صلّى اللّه عليه و آله و خاندان پاك او باد . امام ابو الحسن الثّاني ، علىّ بن موسى الرّضا عليه السّلام هشتمين امام از ائمّه اهل بيت عليهم السّلام است . همان امامانى كه همه مقوّمات عظمت در شخصيّت آنان تجسّم دارد ، و نمونه عالى بزرگوارى و كان اصيل آن هستند . زندگانى امام هشتم عليه السّلام از آغاز تا انجام با اندوه و مصيبت توأم بوده است ، و خصوصيّتى غم‌انگيز دارد ، و در سرتاسر حيات آن حضرت عليه السّلام كه مقارن با روزگار خلافت هارون ، تا آغاز حكومت فرزندش مأمون است ، سختى و تلخى هرگز از آن حضرت جدا نشده است . امام هشتم عليه السّلام در اوايل زندگانى خود ، شاهد انواع رنجها و گرفتاريهايى بود كه از هر جانب ، زندگى پدر بزرگوارش را احاطه كرده بود ، پدر عاليقدر او ، امام موسى بن جعفر عليه السّلام همان امام صبور و شكيبايى كه صرف وجود شريف او ، مايه اضطراب و بدگمانى و ناآرامى حكومت وقت بود . على رغم اين كه آن حضرت ، در برابر حكومت ، روش مسالمت‌آميز داشت ، و از رويارويى و درگيرى با آن اجتناب مىفرمود . مهدى سوّمين خليفه عبّاسى ، در پيغام خود به حضرت موسى بن جعفر عليه السّلام ، در خواست كرد ، كه به بغداد عزيمت فرمايد تا تعهّد سپارد ، و پيمان امضا كند ، كه بر ضدّ دستگاه خلافت قيام نكند ، و در هيچ جنبشى كه هدف آن ، براندازى حكومت باشد ، شركت نفرمايد ، به مجرّد اين كه امام عليه السّلام از اين سفر ، به مدينه بازگشت ، مهدى خليفه عبّاسى ، با كوله‌بارى از وزر و و بال ، به ديار ديگر شتافت ، و هادى جانشين او شد ، اين