اوّل : كوتاه بودن مدّت غيبت صغرى ، كه حدود هفتاد سال بوده است ، بر خلاف غيبت كبرى كه مدّتش نامعلوم است ، زيرا زمان ظهور حضرت مهدى - ارواحنا فداه - را نمىدانيم . دوم : غيبت صغرى ، با دوران سفارت و نيابت خاصّه همراه بود و طىّ آن نوّاب خاص بين مردم و حضرت و ساطت مىكردند ، امّا اين نيابت و وساطت با آغاز غيبت كبرى منقطع شد . سوم : دوران غيبت صغرى ، با درگذشت نايب چهارم جناب على بن محمّد سيمرى پايان پذيرفت ، و لكن دوران غيبت كبرى همچنان ادامه دارد و روز ظهور حضرت ولىّ عصر - عليه السلام - خاتمه خواهد يافت . چهارم : تعداد ديدار كنندگان حضرت در غيبت صغرى به طور نسبى بيش از غيبت كبرى است . ( 1 ) ممكن است تفاوت نخستين ، علّت نامگذارى اين دو دوره به غيبت صغرى و غيبت كبرى باشد ، زيرا اوّلى كوتاه و دومى طولانىتر است . چنان كه امكان دارد تفاوت چهارم نيز علّت اين نحوه نامگذارى باشد ، بدين جهت كه در غيبت صغرى ، احتجاب و عدم ديدار كمتر ، و در غيبت كبرى بيشتر است . در كتاب اوّل اين مجموعه « 13 » گفته شد كه شناخت ما از حكمت اساسى وقوع غيبت صغرى ، آماده ساختن ذهن مردم است براى غيبت كبرى ، زيرا اگر بدون اين مقدّمه ( غيبت صغرى ) غيبت كبرى آغاز مىشد ، اثبات وجود آن حضرت ممكن نبود و حجّت خدا بر بندگانش از بين مىرفت . « 14 »

--> ( 13 ) تاريخ الغيبة الصغرى / 630 و غير آن . ( 14 ) اگر بدون داشتن دوره غيبت صغرى با ويژگيهايش ، دوران غيبت كبرى آغاز مىگشت از چندين جهت حجّت بر مردم تمام نمىشد ؛ زيرا : الف : گرچه روايات وارده از ائمّه درباره تولّد و وجود حضرت فراوان بود ، لكن در عين حال دليلى بر وقوع آن اخبار نبود و ممكن بود گفته شود همه اين روايات در آينده واقع خواهد شد . و يا گفته شود اين گونه اخبار و بشارتها مربوط به دوره‌هاى ديگر و زمانى ديگر است .