جنگجويان حبشى به فرماندهى « أبرهه » از يمن به مكّه روىآور شدند و مىخواستند حجاز را مانند يمن به دست آورند ، و كيش مسيح را كه در يمن پس از انتقام گرفتن به خاطر شهر مسيحى مذهب نجران رواج داده بودند ، در مكّه نيز رايج سازند [ 1 ] اينان نيز عازم بودند كه كعبه را ويران كنند ، چه به وى گزارش داده بودند كه مردى از بنى كنانه در كليساى « قليّس » صنعاى يمن بىحرمتى كرده است ، و سوگند ياد كرده بود كه كعبهء قريش را ويران سازد . در اين پيشامد « عبد المطّلب » بردبارى و مردانگى و شجاعتى نشان داد كه ديگر

--> [ 1 ] - بعد از آنچه ذو نواس پادشاه يهودى مذهب يمن با مردم نجران كرد ، مردى از قبيلهء « سبأ » به نام « دوس ذو ثعلبان » از وى گريخت ، و نزد قيصر روم رفت و از وى كمك خواست ، قيصر او را نزد پادشاه حبشه معرفى كرد و به وى نامه‌اى نوشت و نجاشى هفتاد هزار حبشى را همراه وى ساخت و « أرياط » را بر آنان فرماندهى داد ، أرياط و دوس با اين سپاه بر يمن حمله بردند و بر ذو نواس پيروز گشتند و او خود را در دريا غرق كرد و أرياط بر يمن سلطنت يافت . اما پس از چند سال ميان او و أبرههء حبشى اختلاف و جنگى پيش آمد و در جنگ تن به تن ، أرياط به دست أبرهه كشته شد و أبرهه بر يمن تسلط يافت . أبرهه در قضيهء فيل به هلاكت رسيد و پسرش « يكسوم » پادشاه يمن شد ، بعد از مرگ يكسوم برادر ديگرش « مسروق بن أبرهه » حكومت يمن را به دست گرفت و همچنان بر سر كار بود تا « سيف بن ذى يزن » شاهزادهء يمنى حميرى نزد قيصر روم به درخواست كمك رفت و نااميد نزد « نعمان بن منذر » شاه حيره بازآمد و به وسيلهء نعمان و همراه وى به دربار خسرو انوشيروان باريافت و از وى كمك خواست و خسرو هشتصد مرد زندانى را به فرماندهى « وهرز » همراه وى ساخت و در هشت كشتى رهسپار يمن شدند ، دو كشتى در بين راه غرق شد ، و ششصد نفر ديگر در ساحل « عدن » پياده شدند و در جنگى كه پيش آمد ، مسروق و بسيارى از حبشيان را كشتند و يمن تا كشته شدن خسرو پرويز ، زير دست ايرانيان آمد . مدت حكومت چهار نفر حبشى يعنى « أرياط » و « ابرهه » و دو فرزندش به گفتهء ابن اسحاق 72 سال بود ( ر . ك : سيرة النبى ، ج 1 ، ص 43 - 73 ) . أرياط 20 سال ، ابرهه 23 سال ، يكسوم 17 سال و مسروق 12 سال . ( ر . ك : تاريخ حمزه ص 89 ) .