غزوهء أحد تاريخ - شنبهء هفتم شوّال سال سوّم هجرت ، 32 ماه بعد از هجرت . عدّهء سپاهيان اسلامى - در اول هزار نفر ، و در ميدان جنگ هفتصد نفر . عدّهء دشمن - سه هزار مرد جنگى ( هفتصد زره‌پوش ، دويست اسب و سه هزار شتر ) از جمله : « أبو عامر راهب » با پنجاه نفر . مقصد - ايستادگى در مقابل قريش كه براى تلافى جنگ بدر آمده بودند . جانشين رسول خدا براى نماز خواندن - عبد اللّه بن أمّ مكتوم . نتيجهء اين غزوه - كشته شدن بيش از هفتاد نفر از بزرگان مسلمين ، و نزول شصت آيه از سورهء آل عمران . تفصيل مطلب پس از آنكه بزرگان قريش در جنگ بدر كشته و اسير شدند ، و گريزندگانشان به مكّه رسيدند ، و « أبو سفيان » كاروان تجارت را به مكّه رسانيد ، « عبد اللّه بن أبى - ربيعه » و « عكرمة بن أبى جهل » و « صفوان بن أميّه » با مردانى از قريش كه پدران ، پسران و برادرانشان در بدر كشته شده بودند ، با « أبو سفيان » و ديگر كسانى كه در آن كاروان سهمى داشتند ، وارد صحبت شدند و گفتند : اى گروه قريش ! محمّد با شما بيدادگرى كرد ، و نيكان شما را كشت ، اكنون ما را در جنگ با وى كمك دهيد ، و با سود اين كاروان ، لشكرى را به جنگ محمّد گسيل داريد ، باشد كه خون كشتگان خود را از وى بازستانيم . سپس « أبو سفيان » گفت : من نخستين كسى هستم كه اين پيشنهاد را مىپذيرم ، و « بنى عبد مناف » هم با من همراهند ، و چون مال التجاره را فروختند ، هزار شتر و پنجاه هزار دينار بود ، كه سرمايه را به صاحبان آن دادند و سود آن را كه از هر دينار