مطعمين قريش - توانگران قريش را كه هر كدام در يك روز نه يا ده شتر براى سپاهيان مىكشتند ، بعضى از مورّخان به اين ترتيب نوشته‌اند : أبو جهل بن هشام در « مرّ الظهران » ده شتر ، صفوان بن أميّه در « عسفان » نه شتر ، سهيل بن عمرو در « قديد » ده شتر ، شيبة بن ربيعه در « مناة » نه شتر ، عتبة بن ربيعه در « جحفه » ده شتر ، سپس منبّه و نبيه : پسران « حجّاج » ده شتر ، عبّاس بن عبد المطّلب ده شتر ، حارث بن عامر بن نوفل نه شتر ، أبو البخترى در بدر ده شتر و مقيس بن صبابهء سهمى در بدر نه شتر . ابن اسحاق : طعيمة بن عدىّ بن نوفل ، حكيم بن حزام بن خويلد ، نضر بن حارث بن كلده و أميّة بن خلف را نيز از مطعمين قريش مىشمارد . فرود آمدن قريش در مقابل مسلمين قريش همچنان با عدّه و عدّه‌اى كه داشتند به طرف بدر پيش مىآمدند ، تا در « عدوهء قصوى » يعنى آن كنارهء وادى « يليل » كه دور تر از مدينه بود ، در پشت تپهء « عقنقل » فرود آمدند و چاه‌هاى بدر در « عدوهء دنيا » يعنى : آن طرف وادى كه نزديكتر به مدينه بود ، قرار داشت . در همان شب بارانى رسيد كه زمين شنزار غير قابل رفت و آمد را براى مسلمانان محكم ساخت و زمين زير پاى قريش را از بسيارى آب باران غير قابل عبور ساخت و در نتيجه رسول خدا پيشدستى كرد و در كنار نزديكترين چاه بدر فرود آمد ، « حباب بن منذر بن جموح » گفت : اى رسول خدا ! آيا خدا فرموده است كه : در اينجا منزل كنيم و پيش و پس نرويم ، يا از نظر تدبير جنگ هر جا كه شايسته باشد مىتوان فرود آمد ؟ رسول خدا گفت : نه امرى در كار نيست ، بايد طبق تدبير و سياست جنگ رفتار كرد ، حباب گفت : اگر چنين است اينجا جاى مناسبى نيست ، بفرماى تا : سپاه اسلامى پيش روند و در كنار نزديكترين چاه به دشمن فرود آئيم و آنگاه چاه‌هاى ديگر را از بين