به آياتى چند از قرآن مجيد [ 1 ] استدلال كرده ، و روز بعثت را هفدهم ماه رمضان يعنى : روز بدر دانسته است [ 2 ] . ابن اسحاق روايت مىكند كه : رسول خدا به عادتى كه داشت به كوه « حراء » رفت و چون شب بعثت فرا رسيد ، جبرئيل به فرمان خداى متعال نزد وى آمد ، رسول خدا گفت : در حالى كه خفته بودم ، جبرئيل با نوشته‌اى از ديبا نزد من آمد و گفت : بخوان ، گفتم : خوانا نيستم ، پس مرا چنان فشرد كه پنداشتم حال مرگ است ، سپس مرا رها كرد و گفت : بخوان ، گفتم : خوانا نيستم ، باز مرا چنان فشرد كه پنداشتم حال مرگ است ، سپس مرا رها ساخت و گفت : بخوان ، گفتم : چه بخوانم ؟ و اين سخن را نمىگفتم مگر تا از دست وى رها شوم ، و ديگر با من چنان نكند ، پس گفت :

--> [ 1 ] - سورهء بقره : 185 . سورهء انفال : 41 . سورهء دخان : 1 - 5 . سورهء قدر 1 - 5 . [ 2 ] - سيرة النبى ، ج 1 ، ص 258 - 259 . علامه مجلسى بعد از نقل سه روايت از كافى ( ر . ك : فروع ، ج 1 ، ص 203 ) ، و يك روايت از أمالى شيخ ( ر . ك : امالى ابن الشيخ ، ص 28 ) كه صراحت دارد در اين كه بعثت در بيست و هفتم ماه رجب بوده است ، روايتى از كتاب عيون اخبار الرضا ( ر . ك : ص 261 ) نقل مىكند كه چون نزول قرآن و نبوت محمد صلى اللّه عليه و آله در ماه رمضان بوده است ، وجوب روزه به آن مخصوص گشته است . آنگاه مىگويد كه : اين خبر مخالف بسيارى ديگر از اخبار است ، و پس از توجيه آن به چند وجه مىگويد كه : عامه در تاريخ بعثت رسول خدا بر پنج قول اختلاف دارند : 17 رمضان ، 18 رمضان ، 24 رمضان ، 12 ربيع الاول و 27 رجب ، اما اماميه بر قول اخير اتفاق كرده‌اند ( ر . ك : بحار الانوار ، ج 18 ، ص 189 - 190 ) . شيخ طوسى نيز در مصباح المتهجد ( ص 566 ) تصريح دارد كه شب بيست و هفتم رجب شب بعثت است و روايتى از امام جواد عليه السلام نقل مىكند كه رسول خدا در بامداد شب بيست و هفتم رجب به نبوت برگزيده شد . سپس مىگويد : روز بيست و هفتم رجب روز بعثت رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و يكى از چهار روز سال است و روزهء آن و نيز غسل و نماز مخصوصى كه دارد مستحب است .