كرد كه على بن الحسين در آن بيمارى كه از دنيا رفت تمام فرزندان خود محمد و حسن و عبد الله و عمر و زيد و حسين را جمع نموده وصيت بفرزندش محمد بن على نمود و او را باقر ناميد و رسيدگى به كارهاى خانواده خود را به او سپرد يك قسمت از سفارشهائى كه به او كرد اين بود : پسرم عقل رهنماى روح است و علم رهنماى عقل . عقل نيز مفسر علم است علم پايدار است و زبان زياد خطا و اشتباه مىكند پسر جان بدان تمام دنيا در دو كلمه جمع شده روبراه نمودن اوضاع زندگى . پيمانه پرى است كه دو ثلث آن فهم و درك است و يك ثلث چشم پوشى و خود را بنادانى زدن . زيرا انسان چيزى را كه درك كند و بفهمد خود را از آن غافل نميكند به همين جهت اغلب مردم مبتلا بگرفتاريها ميشوند ( منظور ممكن است اين باشد كه گاهى صلاح است آدم آنچه را ميداند نديده بگيرد ) بدان كه گذشت ساعتها ، عمر تو را از بين مىبرد . و هرگز به نعمتى نميرسى مگر دست از نعمتى بردارى از آرزوى زياد پرهيز كن چه بسا آرزوهائى كه انسان به آن نميرسد و بسيار از جمع‌كنندگان ثروت هستند كه خورده‌ى خودشان نميشود و بسا اشخاصى كه مانع آبى شده‌اند سپس آن آب را گذاشته و رفته‌اند . ثروتى كه از راه حرام جمع آورى شده يا حق ديگرى را خورده از راه حرام به ارث گذارده . او بايد وزر و و بال آن را تحمل كند اينست واقعا زيان آشكار . كفاية الاثر ص 319 - زهرى گفت خدمت حضرت زين العابدين رسيدم در آن بيمارى كه فوت شد ظرفى خدمتش بود كه در آن مقدارى نان و كاسنى وجود داشت فرمود بخور عرضكردم غذا خورده‌ام فرمود اين كاسنى است . عرضكردم كاسنى چه فايده دارد ؟ فرمود هر برگى از كاسنى يك قطره از آب بهشت دارد شفاى همه دردهاست . ظرف غذا را برداشتند آنگاه روغن آوردند . به من فرمود روغن استعمال كن . عرضكردم من روغن زده‌ام فرمود اين روغن بنفشه است . عرضكردم روغن بنفشه چه فرقى با ساير روغنها دارد ؟ فرمود تفاوت آن