از طريق اهل بيت حضرت محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم روايت شده : هنگامى كه امام حسين شهيد شد . جسد مقدسش در كربلا افتاده و خون مباركش روى زمين ريخته بود . ناگاه پرندهء سفيدى آمد و خود را به خون مقدس امام حسين عليه السلام رنگين نمود . بعدا در حالى كه خون از پرهايش ميچكيد آمد و مرغانى را ديد كه زير سايه بر فراز شاخهء درختان جاى دارند و هر يك از آنها سخن از دانه و علف و آب ميگويد آن مرغ غرقه به خون به آنها گفت : واى بر شما ! آيا جا دارد كه شما مشغول لهو و لعب و به ياد دنيا باشيد ، ولى حسين عليه السلام در زمين كربلاء در ميان آن حرارت‌ها روى خاكهاى داغ ذبح و خون مقدسش ريخته شده باشد ؟ پس از اين مقاله كليه آن پرندگان متوجه كربلا شدند . پس از ورود ديدند : جثهء مبارك امام حسين عليه السلام بدون سر و غسل و كفن روى زمين افتاده است . بادها گرد و غبارها را بر بدن مقدسش ريخته‌اند . جسد مباركش بوسيلهء سم اسب دشمنان كوفته شده است . زوار آن حضرت وحشىهاى بيابان‌ها هستند . جنيان صحرا و كوه‌ها برايش ناله و ندبه ميكنند زمين از انوار آن بزرگوار نورانى و هوا از درخشندگى او درخشنده شده است . وقتى چشم آن پرندگان بجسد مقدس حسين افتاد صيحه زدند و صدا به گريه و وا ويلا بلند كردند . در ميان خون مباركش نشستند و پر و بال خود را بوسيلهء آن خون رنگين نمودند . سپس هر يك از آنها به طرفى رو نمود تا اهل آنجا را از شهادت حضرت حسين عليه السلام آگاه نمايد . از قضا يكى از آن پرندگان متوجه مدينهء پيامبر اسلام صلّى اللَّه عليه و آله شد آن پرنده در حالى آمد كه خون از پر و بالش مىچكيد . آن پرنده در اطراف قبر مقدس حضرت محمّد گردش ميكرد و اين سخن را ميگفت : الا قتل الحسين بكربلاء ، الا ذبح الحسين بكربلاء . يعنى آگاه باشيد كه حسين در كربلا كشته شد ، آگاه باشيد كه حسين در كربلاء ذبح گرديد . پرندگان در اطراف آن پرنده اجتماع نمودند و براى امام حسين گريه و نوحه كردند .